16/7: ik ben al sinds vrijdag in verlof en had al het verlofgevoel, maar nu is het vooral aftellen tot het uur van het vertrek richting Spanje.  We gaan ’s middags nog eten in de Wilg met Omi en Tiffany en laden de auto in tussen de regenbuien door.  Om 18u10 starten we de auto en rijden zuidwaarts, de volgende aanwijzingen volgend: Luxemburg, Metz, Lyon, Orange (richting Montpellier nemen), Perpignan, en dan nog een kilometer of 70 richting Sant Pere Pescador. Mijn lief rijdt ongeveer totdat de zon onder is (10 uur ’s avonds), ik rijd tot het ochtendgloren op…

17/7: lief rijdt Spanje binnen en om 8u45 zijn we al aan de camping, we konden daar al veel vroeger zijn maar de co-piloot wou slimmer zijn dan de gps.  Prachtige eerste dag met temperaturen boven de 30°, het gebruikelijke tijdverdrijf vooraleer we naar de bungalow kunnen: ontbijten, zwemmen, rondkijken, sangria en cava gaan halen.  De bungalow is beschikbaar om 14u dus kunnen we rustig uitpakken.  De bungalow is nieuw (sinds vorig jaar), netjes en modern.  Uitpakken gaat als volgt: valiezen onder de bedden, een paar cruciale bakken in de gewenste locaties (toiletgerief in de badkamer, alle andere gerief in de living/keuken) en de rest op het terras.  We hebben nog tijd om te zwemmen en een caipirinhate drinken in de Ché alvorens we gaan eten aan de overkant.  De temperatuur stijgt ondertussen naar 36°, waardoor het ons zwaar valt om onze lekkere pizza vegetal te behapstukken (de kindjes geraken ook maar halverwege hun 2 curryworsten).  De nacht is zwoel maar doordat we de vorige nacht niet geslapen maar gereden hebben vallen we makkelijk in slaap.  Zzzz…

18/7: markt in Sant Pere Pescador onder een heldere warme lucht. We houden de tocht langs de kraampjes kort (geen groen danskleedje voor Lore, geen voetbalshirt voor Nils, wel lekkere paprika en pistachenoten), we gaan liever iets drinken op het pleintje in Sant Pere.  We mogen niet klagen, al gaat de bediening zuiders traag (ach wat, we zitten daar lekker rustig), maar wanneer we mogen betalen komt er geen wisselgeld terug.  Vermits we graag zelf bepalen of we een fooi willen geven en hoeveel (de 1,75 EUR die ze achterhouden ligt veel hoger dan de halve euro die we desnoods achterlaten) moeten we al in het begin van de vakantie beslissen dat we daar niet meer terugkeren, hoewel het een leuke locatie is.

De temperatuur is nog altijd ideaal om te gaan zwemmen (check) en we gaan later op de dag nog naar het strand voor onze eerste stappen in het zand.  Het water is lekker warm (na een paar minuutjes bibberen) en de kinderen gaan met hun opblaasbare plank in het water.

‘s Avonds worden we nog verwacht op onze eerste minidisco van dit seizoen.  Die minidisco valt goed mee: een zotte animatrice houdt er de sfeer in, ze spellen redelijke muziek (zelfs Ai Se Eu Te Pego) en als afsluiter mogen we mee de hoki poki doen (die kennen we dan ook weer).  En dan willen we nog wat blijven voor de Disco Movil maar het duurt wat lang voor het begint en dus hangen we wat aan de bungalow tot het bedtijd is.

19/7: tijd voor Cadaquès, dus op tijd vertrekken om vóór de toeristen ter plekke te zijn.  Trage chauffeurs bepalen het gezapige tempo door de bergen.  Het is een mooi en zonnig weerzien met de skyline van Cadaquès, de Roza Azul om relaxed te drinken op het terras, onze favaoriete tapasbar met de vriendelijke bediening en de lekkere tapas, de baai aan de kerk om een frisse duik te nemen, ijsjes die je overal vindt (van het merk frigo, een soort vertaling van ola) en dan nog ’s de Roza Azul omdat het zo warm is dat we effe in de schaduw moeten gaan zitten.  En terwijl we daar zitten krijgen we telefoon van Lien en Pieter, die zoals gepland in het zuiden van Frankrijk zitten op hun trip langs allerhande campings.  Ze zijn niet zo ver van de Spaanse grens en willen graag ’s langskomen.  Het is ondertussen toch tijd om terug te keren naar de camping, we rijden door de bergen op een gezapig tempo bepaald door trage chauffeurs en gaan op de camping nog plonsen in het zwembad.

Later krijgen we een verontrustend bericht dat Lien en Pieter de camping te duur en te groot vinden en dat ze verder aanhet rijden zijn.  Nu is de camping ook wel groot en behoorlijk duur, gelijk alle viersterrencampings, maar wij namen aan dat ze hun tent gewoon naast onze bungalow zouden zetten en als illegalen op de camping zouden leven, dus belt mijn lief naar Lien om duidelijk te maken dat ze verwacht worden naast bungalow 20, zonder tegenspreken!  Dat gaat trouwens goed, de jongens zetten de tent op, de meisjes halen een pizza aan de overkant, de kinderen gaan laat slapen en we spelen sjitetten met zijn vieren!  Tot het bedtijd is!

20/7: we moeten Cadaquès laten zien aan Lien en Pieter.  Er is één zitplaats tekort, maar met 2 auto’s gaan vinden we geen optie (vanwege de sfeer en de dure parking) dus is er een vrijwilliger nodig voor in de koffer, dat wordt Pieter. De mogelijke wagenziekte van Lien bepaalt het gezapige tempo door de bergen.  We spelen voortreffelijke voor gids met als eerste bezienswaardigheid de Roza Azul, daarna een zwem- en zonpartijtje en dan wijken we toch een klein beetje af van het gebruikelijke patroon: we gaan ergens anders tapas eten (wel ongeveer even lekker en in een mooi kader) en dan toch nog ijsjes voor de kinderen.  Daarna gaan we zwemmen op de camping (ook dat moeten ze meegemaakt hebben) waar het in het zwembad megadruk is vanwege waterspelletjes van de kids club, maar de kinderen amuseren zich rot met onze gasten.

Oh ja, nadat we in de Carrefour en de Mercadona boodschappen gedaan hebben voor de bbq rijden we voorbij de landingsbaan van Empuriabrava net op het moment dat er een vliegtuigje landt!  Ook dat moesten Lien en Pieter zien, alhoewel wij het ook maar voor de tweede keer meemaken in al die jaren.  Ik had dus al verklapt dat we een bbq gingen doen (wat doen we anders met die boodschappen), ik heb kippenbilletjes meegebracht en leg die als eerste op de bbq, eerst mooi aanbakken, daarna het deksel erop om rustig te garen.  Daarna doe ik iets wat ik maar zelden doe (handstand? de afwas?): ik let niet op en laat de bbq uitgaan… de kippenbillen zijn ondertussen wel gaar, maar om de rest te bakken moet ik opnieuw beginnen.  De rauwe groenten worden dan al gretig naar binnen gewerkt, het vlees komt pas veel later op de borden (de kip is trouwens wel mals, maar er zit weinig smaak in).  We rennen nog snel naar de minidisco waar Lore én Nils enthousiast en lachend meedoen, later doen de volwassenen aan tafel nog mee de Chu Chu Wa!  We sluiten de avond af met babbelen en drinken en kunnen alvast besluiten dat het een leuk bezoek was (en ze zijn nog niet eens weg).

21/7: voor Lien en Pieter is het tijd om terug naar Frankrijk te gaan, ze blijven nog lekker ontbijten en dan gaan we samen naar de Mas Gusó (de 5 liter sangria is er al door).  In plaats van snel drank in te slaan en foetsie blijven we nog wat op het gezellige terras hangen, er is een speeltuin voor de kinderen, we krijgen af en toe te drinken en zo beleven we nog een paar leuke uren tot het onvermijdelijke afscheid aangebroken is.  Er blijft ons niet meer te doen dan te gaan zwemmen en te bbq’en.

22/7: ken je het gevoel dat je wil dat je verjaardag écht speciaal wordt?  Dat er iets gebeurt dat je je jaren later nog herinnert?  Het begin van de dag wees er zeker niet op dat het een onvergetelijke dag zou worden, maar eerder de doorsnee verjaardag.  De kinderen zijn niet vroeg wakker, dus hebben we de tijd om ons voor te bereiden op het verjaardagsontbijt: ik ga het één en ander halen in de supermercat (de enige keer van de hele vakantie), mijn lief zorgt dat ze er op haar best uitziet (wat voor haar niet moeilijk is, ze is vanzelf mooi).  Ik merk wel direct wat er ontbreekt: vlagjes en slingers die de bungalow er feestelijk laten uitzien (nb: op de inpaklijst van volgend jaar zetten).  Na het uitgebreide ontbijt is het tijd voor de kadootjes, die evenzeer een verrassing als aangekondigd waren: een reep chocolade en een boek, traditiegetrouw met veel enthousiasme onthaald (nb: toch ’s proberen te letten op signalen gedurende de maanden tussen moederdag en de verjaardag, zodat ik nog ’s met iets speciaals kan afkomen).

En dan rijden we opeens door de bergen naar Cadaquès, sinds mensenheugnis de de favoriete plaats om je verjaardag te vieren (als je in de buurt bent tenminste).  Daar starten we in de Roza Azul, gaan dan op zoek naar winkeltjes en komen rond de middag in een bar ‘vins i tapas’.  Vermits we na een drankje stilaan honger beginnen te krijgen willen we daar aanschuiven (aan tafel) voor lekkere tapas.  Tot blijkt dat er alleen een volledig menu bestaat (we overschilderen de slogan ‘vins i tapas’ met ‘vins i un menu’) en we gedwongen worden om terug te keren naar onze favoriete tapasbar (waar ze onder andere fantastische tortilla met courgette hebben, en een zeer lekkere crema catalan).  We besluiten al etend om niet in Cadaquès te blijven om te zwemmen maar op de camping een frisse duik te nemen.

Toch eerst even de klimatologische omstandigheden schetsen van het begin van de dag: er staat een strakke wind uit de bergen, de tramontana waarvoor de streek bekend is.  Verder hebben we er weinig last van, maar het zou niet ideaal zijn om aan het strand te liggen, veel beter kan je gaan kitesurfen.

Maar we waren van plan om Cadaquès te verlaten voor de camping, wanneer we opeens voor een raadsel staan (niet de 9 EUR die we moeten betalen voor de parking, ’t is al ‘s 16 EUR geweest voor bijna de hele dag), boven in de bergen hangen er een soort wolken waarvan ik denk: “tiens, is het nu zo’n slecht weer aan de andere kant van de berg?”, maar mijn lief weet dat het eerder rookwolken van een brand zijn.  Onze monden vallen dan ook open wanneer we de ware aard van de wolken zien: het is inderdaad een bosbrand, zo te zien ergens aan de grens met Frankrijk, maar van zo’n grootte dat de rookwolk tot ver voorbij Sant Pere drijft.  En wat eerst een dunne rookwolk is wordt een pikzwarte wolk.  In het zwembad is het koud omdat er geen zon meer is (een rood lichtje ergens in de rookwolken).  Later in de Ché kunnen we alles mooi overschouwen, alleen de striemende wind kunnen we niet op foto vastleggen (ik heb een uitgebreide panoramafoto gemaakt met de stitch-functie op ons fototoestel, ik hoop dat ik de tijd vind om daar iets mee te doen).  De caipirinha’s smaken anders even goed als anders.  In ieder geval gaat elk gesprek over de brand, zowel op de camping als in het nieuws, tot in België.

Maar laten we niet vergeten dat het de verjaardag is van mijn lief, dus drinken we cava en doen we een bbq met verduras a la planxa (een idee van Lien, vanaf dan zowat ons favoriete voedsel).  Én de kinderen hebben hun eerste vriendje in jaren op de camping!  Dus na lang spelen is het tijd voor de kinderen om te slapen en voor ons om te sjitetten tot de ochtend, of zo leek het.

Nog een kleine anekdote: in de Ché bestelt mijn lief voor Lore ‘mini gays’, zes mini-ijsjes in een pakje, al vinden de locals dat het uitgesproken moet worden als mini-gwajs (ze heten dan ook ‘mini guays), wij vinden mini gays veel grappiger (zoals in ‘we are the only 6 mini gays in town’).

23/7: rustdag in de vakantie, dus lang slapen en tot 2 uur naar het strand.  Er is wel veel wind, maar we kunnen perfect een windscherm maken van 2 schoppen en een gele luchtmatras.  Lore surft op haar oplblaasbare plank, Nils is zelfs niet te overtuigen door hun vriendinnetje Kim (waarvan de ouders ook op het strand zitten).

Na een korte en late lunch gaan we nog even zwemmen (zo’n 5 minuten) en gaan we voor de rest van de dag aan de bungalow hangen (zoals in hangen, chillen, wat jongeren doen…).  Op de bbq maken we opnieuw verduras a la planxa die nog beter zijn dan de vorige keer:

Recept: schijven van aubergine en courgette in olie drenken en een snuifje zout op gooien, paprika in een paar stukken snijden, chapignons ontdoen van hun steel, de bbq vakkundig stoken totdat de kolen een witte laag hebben en bakken maar!

Lore en Nils krijgen nog een ijsje van de buren (Lore lust geen chocola, ik ga dus met haar een twister halen) en wanneer 10 uur in het verschiet komt vliegen ze naar bed, wij volgen 5 minuten later.

24/7: voor de verandering bouwen we een extra rustdag in.  Deze avond worden we om 7 uur verwacht in Sant Marti, maar we komen tot de vaststelling dat we niet persé uitstappen moeten doen, door het goede weer hebben we alles bij de hand om het naar onze zin te maken.  Dus trekken we weer naar het strand, waar de wind minder strak is dan gisteren maar er zijn in de plaats prachtige golven, een duik in de zee is dan ook heel verfrissend en een echte aanrader.  Nils wil niet in zee maar ik amuseer me met Lore in het wilde water.  Voor de rest schrijf ik wat in mijn boekje over de vorige dagen, mijn lief baadt in de zon en de kinderen spelen met Kim.

We gaan iets vroeger dan gisteren terug naar de bungalow voor een korte en halflate lunch en wachten tot na 5 uur om te gaan zwemmen (wanneer Lore en Nils met Kim spelen gaat de tijd snel vooruit).  Na een paar minuten zijn we alweer uit het water, maar dan ontdekken ze het andere zwembad weer (de amfora-vorm) met de ijskoude glijbanen.  Nils en Lore kunnen hier niet staan en het is dus een iets grotere uitdaging (en dus leuker).  We moeten ons zelfs nog haasten om op tijd in Sant Marti te zijn.  Tommeke belt uiteindelijk af omdat ze niet weg geraken met de slapende Vins, maar wij kunnen lekker veel eten.  Ter herinnering de kindermenu’s: spaghetti is met frieten, pizza is even groot als een volwassen pizza én met frieten, een hamburger is compleet met broodje én met spaghetti én frieten, plus een ijsje als dessert (uit een potje van Carte d’Or, dus nog lekker ook).  Mijn lief eet een lekkere pizza (spijtig genoeg deze keer zonder rucola) en ik neem patatas bravas en croquetas can jabugo (met spaghetti van Nils, pizza van lief en Lore, een ijsje van Nils).  Veel meer eten dan wat we de afgelopen dagen gegeten hebben, het is van dag één geleden dat we nog zo moeten buffelen hebben.

We zijn net op tijd voor een groot deel van de minidisco, waar we Kim ook effe tegenkomen en even later is het alweer bedtijd voor iedereen.

25/7: woensdag = marktdag in Sant Pere.  We gaan alleen voor belangrijke producten,namelijk groenten voor op de bbq, een halve kilo pistaxios en een vlechtje in het haar van Lore.  Zo zijn we goed op tijd om naar het strand te gaan.  We nemen wat boterhammen mee, dan eten we op tijd en kunnen we ’s avonds op tijd de bbq aansteken.

Kim en haar ouders zijn ook op het strand, ze wilden naar de overdekte markt in Roses gaan maar we hebben hen verwittigd dat er een grote file in de richting van Sant Pere staat (en daar moet je voorbij voor Roses).  Dit betekent ook dat ze veel later naar Roses en dat ze ons min of meer uitnodigen voor een bbq deze avond.  Geen probleem voor ons, onze bbq kan wel 3 extra mensen aan.  We wachten dus geduldig tot ze weergekeerd zijn, wat later dan dat we zelf zouden beginnen.  Lore gaat bij Kim logeren en we eindigen de avond wanneer het bedtijd is voor de kinderen, die zijn trouwens pas beginnen eten na de minidisco.

26/7: tijd om niet met de buren naar het strand te gaan, al hebben we geen kant-en-klare bestemming in ons hoofd.  Bisbal is waar we eerst aan denken: niet te ver weg en het centrum van de keramiek, markt is er pas op vrijdag (zie ik in mijn naslagwerk van vorig jaar, daarin staat ook dat het zo’n half uur rijden is).  Maar dan denkt mijn lief aan Perelada (vanwege grote dorst?), dat stond op ons lijstje van vorig jaar, al weet ik niet meer hoever het is.  Op de gps is het even zoeken: Perelada is bijna 850km ver, dan maar proberen op Peralada, waarvan we er 5 vinden, de dichtstbijzijnde zo’n 20km van Sant Pere.

We zetten de auto op de eerste parking (gratis) en stappen het kleine dorpje in.  We worden verrast door de werkelijk pitoreske straatjes, een mooie volumineuze kerk, een terrasje met mooie gekleurde tafeltjes (zowat de enige plaats in het dorp waar we iets te drinken vinden, de kleur van de tafeltjes is misschien een idee als kleur voor onze gang).  En dan hebben we het nog niet gehad over dé bezienswaardigheid van Peralada: het kasteel, waar we te voet langs gaan zonder het op te merken.  Hier vinden we wel grote bar/restaurants die er alles behalve authentiek uitzien (eerder een beetje zoals een baancafé, berekend op busladingen vol).  Er staat ook een uit de kluiten gewassen “stalletje” waar ze drank aanbieden aan democratische prijzen met onder andere Perelada (met een “e” en dus ons huismerk).  Op aanraden van de barman nemen we de brut nature (beter dan de reserva) en die is inderdaad zeer lekker!  We bekijken de prijzen om mee te nemen maar die liggen ietwat hoger dan in de Mas Gusó (5,10 EUR voor de rosé, 6,85 EUR voor de brut nature, ze hebben wel een nature magnum voor 14,60 EUR, dat is misschien iets om in huis te nemen).  Op de terugweg rijd ik nog maar ’s verkeerd, maar we zijn op tijd op de camping voor een lekkere lunch en twee keer zwemmen.  Daarna is het weer tijd voor bbq met vooral groenten, al bakken we ook de hamburgers van de buren.  Die blijven deze keer niet eten, we krijgen alleen Kim mee aan tafel.

Een halve dag alleen om te zwemmen en te bbq’en lijkt niet veel, maar dat is omdat ik de luizige historie nog niet beschreven heb: Kim heeft opeens last van jeuk op haar hoofd en daar blijken 20 luizen te zitten.  Bij Lore vinden we ook een dikke en dus mogen demama’s naar de apotheek voor een paardenmiddel (of luizenmiddel, wat het best werkt).  Nog vermeldenswaardig is dat de kindjes alleen een ijsje gaan halen, wat ze zeker niet zouden gedaan hebben zonder Kim (en Kim blijkbaar ook niet zonder hulp).  Na alle voorgaande wordt bedtijd mooi gerespecteerd.

27/7: alweer een mooie dag.  Mijn lief haalt het verse stokbrood, de rest wordt rustig wakker.  Om 12 uur moeten we aan het zwembad zijn voor een waterminidisco, we maken ons dus zonder haasten klaar: ik ga naar de kapper en was de laatste kadootjes van de vuile duif van mijn motorkap, mijn lief wacht tot het tijd is voor een cava, we spelen nog een beetje badminton en ruim op tijd duiken we het zwembad in, eerst om wat afkoeling te zoeken, daarna sturen we Lore en Kim alleen het zwembad in voor een heel leuke minidisco.  De ploeg van de animatie doet dit jaar echt zijn best!  Nils houdt het vanop de kant in het oog, om pas later daar een paar pasjes te doen.

Nadien plonsen we nog even in het diepere zwembad tot het tijd is voor aperitief.  Plots worden we verrast door een bewolkte lucht en een paar donderslagen en het begint te regenen!  Het duurt niet lang, het wordt niet koud, maar de bewolkte lucht blijft en af en toe vallen er een paar druppels.  We gaan nog reserveren voor het avondeten (geen paella in Aquarius want alles is volzet, maar waarschijnlijk een paella aan de overkant) en dan is het tijd voor siesta.  De kinderen gaan naar de supermercat voor fruitsap (en eindelijk ook snoep, de vorige keer dat ze alleen gingen had alleen Kim snoep mee, maar Lore en Nils waren ervan overtuigd dat ze van ons geen snoep mochten meebrengen omdat ze het niet gevraagd hadden, de brave engeltjes), we zien ze vanop het terras van de bungalow tot aan de speeltuin, zo zien we ze ook van ver wanneer ze terugkomen (maar met de hulp van Kim worden ze hier veel zelfstandiger).  Wanneer de overburen terugkomen van Cadaquès hebben ze iets minder goed nieuws: daar is het ook beginnen regenen en dus werkt ons plan niet om daar morgen in de zon te liggen als het bewolkt is in Sant Pere.

De paella aan de overkant is lekker en zeker voldoende, met veel rijst en niet teveel beesten.  Die beesten zijn trouwens niet zo lekker als de gamba’s ie we op de bbq gegeten hebben (gekocht + marinade door Gis: ketjap en look).

We zijn nog op tijd terug voor de minidisco en gaan op tijd slapen (waarschijnlijk na een partijtje sjitetten, waarschijnlijk verloren door mij).

28/7: ik vergeet dit jaar de verjaardag van mijn zus niet en stuur al een berichtje vóór het ontbijt.  We hoeven trouwens Sant Pere niet te ontvluchten voor Cadaquès, het is zonnig weer dus we kunnen best naar het strand gaan.  De overbuurman informeert ons dat het vandaag de warmste dag van de vakantie wordt en dat merken we ook op het strand: weinig wind, geen golven en een gloeiend heet strand.  We blijven er wel lang, de zon krijgt net de tijd om ons op te drogen vooraleer we opnieuw in het water duiken.  Maar het is oppassen voor verbrande rompen en ledematen en we vertrekken op tijd om niet doorbakken verder te moeten.  Lore en ik hebben er de schijn van dat we een beetje beginnen te verbranden zijn, dus waar we normaal gezien in het zwembad duiken, duiken we nu in het zwembad, maar eerst een ijsje en niet te lang in het zwembad want we willen nog naar de Ché.

Een weetje voor de dag: wanneer we na zessen naar de Ché vertrekken is het zowat de eerste keer sinds het ontbijt dat we Kim niet bij ons hebben, want naar het strand en gaan zwemmen kunnen niet zonder Kim, en ondertussen ook haar ouders Eric en Gis (van Gisella).  De rust en de kalmte van de Ché komen ons dus goed van pas, al willen we onze nieuwe vrienden kennis laten maken met de beste chiringuito, maar dat is voor later.  We keren pas terug naar de camping voor een laatste bbq, die moeilijk gaat wegens weinig en kleine kolen en een volledige windstilte.  Maar vermits het de laatste minidisco is kunnen de kinderen vrolijk gaan dansen terwijl ik vrolijk lucht in de bbq pomp (= alternatief voor een gezond briesje wind).  De dag eindigt niet al te vroeg met sjitetten en caipirinha…

29/7: grote dag vandaag: Kim, Eric en Gis verhuizen deze morgen naar een andere bungalow (de enige manier om 3 weken aan een stuk op de camping te verblijven als je er niet begin november bij bent, zo lijkt het), wat al voor traantjes gezorgd heeft.  Veel zal het niet veranderen, de kinderen zullen Kim nog altijd blijven zien.  Wij hebben gekozen om naar Cadaquès te gaan voor een laatste keer en het is trouwens bewolkt ’s morgens.  De wolken blijven echter bij ons doorheen de bergen, al doet vooral de zon zijn best om ons te volgen.  Dus wanneer we aan de Roza Azul zijn schijnt de zon al volop.  We hebben wel onze zwemkleren bij in de auto maar niemand lijkt het warme, rustige terras te willen ruilen voor een plons in het koude water.  In het winkeltje dichtbij de Roza Aul kopen we voetbandjes voor iedereen en besluiten dan om tapas te gaan eten bovenaan de baai (zowat waar Dalí zat toen hij de kerk van Cadaquès schilderde).  Maar we vergissen ons, want de porties zijn groot, maar daarmee is alles gezegd: de patatas bravas en de tortilla zijn smakeloos (nb: onthouden voor volgende keer, we gaan daar niet meer terug).  We vinden nog wel een lekker ijsje en wandelen terug naar de auto.  Zo zijn we nog op tijd om naar het strand te gaan.  Wanneer we er toekomen is er nog zon, maar na een tijdje hebben we last van een hardnekkige wolk die nog hulp krijgt van vriendjes.  Maar we hebben veel plezier op een korte tijd: mijn lief en ik besluiten om samen op de gele luchtmatras te gaan zitten in de branding, niet al te ver van het strand.  De golven overspoelen ons elke keer en het is moeilijk om op de matras te blijven zitten, al kunnen we gewoon met onze voeten aan de grond en terwijl we hardop lachen en gieren klets het zoute water in onze mond.  Nooit zo hard gelachen deze vakantie!  De kinderen doen ons kunstje dan over en brengen het er niet veel beter vanaf, wel veel plezier.

Door de wolk wordt het te koud en gaan we naar de bungalow.  Gis komt ons vertellen waar hun nieuwe bungalow staat (achter de hoek) en we gaan ernaartoe met een fles cava.  Daar zitten we gezellig op hun grote terras van hun grote bungalow en ze leggen uit dat ze seffens een broodje warm vlees gaan maken en wij zitten daar en eten mee.  De plannen voor morgen liggen ook al vast: ze gaan gebraden kip halen in Roses en willen graag dat we mee-eten (dat komt goed uit want we willen op onze laatste avond geen afwas).

30/7: onze laatste volledig dag, dus alles doen wat we nog graag doen + inpakken + kadootjes halen + bezoek aan de Mas Gusó.  We beginnen met de keramiekzaak Neus waar we toch weer een paar spulletje vinden.  Bij de Mas Gusó kennen we sowieso onze weg: 5 liter sangria, een extra doos cava en nog een paar losse flessen.

En dan kunnen we naar het strand (met Kim terwijl Eric en Gis naar Roses gaan), in het water, zonnen, spelen,…  Eric komt er nog bij tot het rond 2 uur voor ons tijd is om verder in te pakken, al is de temperatuur van die aard dat het nog lang aangenaam zal geweest zijn aan het strand.  De kinderen kunnen gaan zwemmen met Gis en wij pakken snel en dapper in zodat we ook nog kunnen gaan zwemmen.  Dan mogen we geen tijd verliezen, we willen met onze vrienden gaan uitrusten bij de Ché, waar we het houden op 2 zeer lekkere caipirinha’s en een leuke sfeer.  We verhuizen naar het terras van Eric en Gis voor een lekkere kip uit Roses met vakkundig bereidde groentjes die we thuis zeker ’s willen proberen.  We keuvelen door tot het echt tijd is om afscheid te nemen, er vallen natuurlijk wat traantjes, maar we hebben plannen gemaakt om elkaar nog terug te zien.  De auto is gepakt, de bungalow is netjes, we zijn dus klaar voor een laatste nacht.

31/7: de dag van de grote trek, helemaal in één keer van Sant Pere naar Parijs.  De zon is van de partij en zal ons tot in Parijs vergezellen.  We rijden langs Millau (de spectaculaire brug) en Clermont-Ferrand, door de bergen (iets waar mijn lief liever niet door rijdt met al die bochten, misschien volgende keer toch weer via Toulouse).  Ik probeer af en toe de tijd te doden met foto’s maken.  Maar het blijft een lange saaie tocht.  Vorig jaar was het eten in de Campanile niet echt lekker, dus houden we nu halt op een uur van Parijs voor eten in een wegrestaurant (bwa, onze honger is ervan weg, de steak haché was niet echt doorbakken maar wel goed van smaak, de diepvriesfrieten mochten ook wat langer in het vet gelegen hebben).

De Campanile die ik geboekt heb ligt in Bobigny.  Voor onze terugtocht naar België is dat een goede locatie want aan de juiste kant van Parijs, om er te geraken moeten we de hele toer om Parijs maken en dat duurt lang.  We vinden het echter direct, nergens verkeerd gereden en de mensen zijn er vriendelijk.  Het restaurant ziet er heel mooi uit, dus hebben we osn misschien vergist door hier niet te eten, maar eigenlijk willen we vooral naar onze kamer en rustig gaan slapen (met vier op de kamer, wel een goede ruime kamer).  Morgen nog een extra dagje vakantie!

1/8: opstaan in Parijs, er zijn ergere zaken zeker?  De weersvoorspelling: de dag start zonnig en warm met vanaf de middag kans op onweer en lokale buien.  We hebben al plannen gemaakt voor het middageten: wij eten een lekkere panini, de kinderen wat we kunnen meenemen bij het ontbijt.  We kunnen ontbijten tussen 6u30 en 9 uur, maar wanneer we daar na 8 uur aankomen is er nog maar één man en een paardenkop en staat er bitter weinig op het buffet: stokbrood, enkele croissants en chocoladebroodjes, melk en water, kaas en chorizo, confituur.  Wat een verschil met vorig jaar, misschien toch de juiste beslissing genomen om niet hierheen te komen voor het avondeten.  En er komt maar mondjesmaat bij, alhoewel wij snel voldoende eten hebben en voldoende hebben kunnen wegmoffelen voor de middag.

Het metrostation Bobigny – Pablo Picasso ligt op 10 minuten wandelen en via één tussenstop kunnen we naar Père Lachaise.  We zetten ons nog even aan de overkant voor wat dure verfrissingen (gewoon wat drankjes dus) en wandelen dan op ons gemak naar de ingang, niet de gebruikelijke want die deur is dicht.  We komen nu als eerste bij het graf van de Famille Adam voor de jaarlijkse foto.  Tegen die tijd laat Nils weten dat hij pijn heeft aan zijn voeten, een gevolg van de nieuwe crocs die hij draagt.  Mijn lief heeft een apotheker gezien op het kruispunt waar we daarnet op het terras zaten, ik ga dus terug naar daar voor pleisters (ik krijg uitgelegd in het frans wat ik nodig heb, maar kende het juiste woord niet).  Op de terugweg is de deur al open en begeef ik me naar de plek van afspraak, een pleintjedicht tegen het graf van Jim Morrisson.  Vanop het strand aan de Ché heeft mijn lief zand kunnen verzamelen (tenminste, dat is in haar handtas terechtgekomen) en dat heeft ze in een zakje gedaan om op het graf te leggen. Nils is de geschikte man om over de nadarafsluiting te zetten, maar hij staat er nog maar pas over en we horen “Excuse me, but there is a camera, you need to get him out of there”.  Het komt uit de mond van een vrouw die daar met twee vriendinnen is en een bos bloemen, maar we trekken ons er niks van aan en laten Nils lustig strooien met het zand.  Het zal voor een paar mensen wel geleken hebben dat hij daar asse van een overledene aan het uitstrooien was, maar dat verhaal is pas voor veel later.

We kuieren nog rond en maken foto’s, mooie foto’s kan je wel zeggen al blijft het een beetje raar om graven te fotograferen, maar het verval van al die oude graven geeft een mooi beeld.  En dan zie ik plots tussen de bomen een stuk van de Eifeltoren, ik heb de wedstrijd gewonnen (al krijg ik er niks voor in ruil).  Dat weten we nu ook voor de volgende keer, Père Lachaise is zowat altijd onze eerste stop.  We gaan onze panini kopen en keren terug voor een rustige lunch.

De lucht begint te bewolken en we besluiten dat we naar de volgende bezienswaardigheid moeten vooraleer het onweer losbarst.  Maar de weg ernaartoe is natuurlijk even belangrijk als het doel.  Het doel is natuurlijk de Eifeltoren, maar we nemen vanaf Hôtel de Ville de boot, eerst tot aan het Louvre waar we snel over het plein wandelen, tot de volgende boot vertrekt.  We zijn nog maar pas aan het varen wanneer de eerste druppels vallen, eerst een paar, dan regent het goed door.  Maar we zitten op een boot en die is voor een deel overdekt, dus geen probleem.  We besluiten om geen tussenstop te maken aan de Champs Elysées en gaan direct door naar de Eifeltoren.  Daartegen is de regen weg en blijven er nog enkel wolken over.  We hebben ook wel dorst gekregen en zetten ons langs de Seine, onder de Eifeltoren op een terras en drinken een pint, een kir en een Fanta.  We krijgen er een fles water bij voor niks, eigenlijk hebben we ook voor de eerste keer vandaag een vriendelijke ober…

Vanaf hier hebben we geen duidelijke planning maar voor Nils wordt het pijnlijker om te stappen en we gaan terug met de boot naar Notre Dame.  We vinden niet direct een oplossing voor het crocsprobleem en verliezen wat tijd vooraleer we de metro instappen richting Gare du Nord, en stappen na een paar haltes weer uit: Nils moet zeer dringend plassen, ik heb geen zin om een café binnen te gaan en dus moet hij het maar tegen de eerste de beste boom doen, omringd door ons voor een beetje privacy, wat een grappig moment oplevert.

Gare du Nord ligt op de weg naar Bobigny, waar onze auto nog geparkeerd staat aan het hotel, we stappen er af om te gaan eten in het befaamde Parijse etablissement McDonalds, bekend om zijn… euh, eten.  Het is effe zoeken naar een menu waarop we kunnen lezen wat er nu eigenlijk te bikken valt, maar de bediening is zeer vriendelijk.  Zelfs wanneer er een grote cola op de grond tottert wordt er begripvol gereageerd (het moest trouwens een Sprite zijn) en we krijgen nog 4 Olympische glazen mee!

En daarna blijft er nog maar één deel over, het laatste deel van onze vakantie, de rit van Parijs naar Steenokkerzeel.  Het regent niet, de rit gaat voorspoedig dus komen we na zo’n 3 uur rijden thuis aan.  Maar het blijft altijd de rit terug…  De thuiskomst is wel mooi, wat een prachtige trap hebben we.  Tegen dan is het bijna middernacht en duurt het nog lang voor we in slaap geraken.

 

Hoe kunnen we de vakantie samenvatten?  Het weer was super, zowat elke dag veel zon.  Buiten de tapas in Cadaquès zijn we maar 3 keer op restaurant geweest, in de plaats daarvan hebben we groenten op de bbq ontdekt (dus ook geen 3 kilo overgewicht dat we mee naar huis moeten nemen).  We hebben vrienden gemaakt op de camping, wat we niet onmiddellijk zouden verwacht hebben.  De bungalow was mooi, klein maar ruim genoeg en met het terras aan de kant van de straat, zodat we veel contact hadden met de buren (een hele vooruitgang ten opzichte van vorig jaar).  In Peralada hebben we niet alleen een mooi dorpje ontdekt, maar ook een lekkere cava van ons huismerk.  Als we Parijs zouden overslaan zouden we een dag eerder thuis kunnen zijn, maar of we dat ook willen… (alleen als het echt slecht weer zou zijn).

Voor de eerste keer zouden we ook een nieuwe reden kunnen hebben om volgend jaar terug te gaan: onze hollandse vrienden willen alleen terug naar Amfora komen als wij ook gaan, vervolg daarvan in de komende maanden.