Weet je nog vorig jaar? Dat was een veelgehoorde opener om een verhaal te vertellen. Natuurlijk wisten we nog van vorig jaar want al wie op Pukkelpop was toen de storm losbrak (behalve die 5 ongelukkigen) herinnert zich wel bepaalde markante details. En dus bevat een beschrijving van Pukkelpop 2012 een aantal verwijzingen naar de editie van vorig jaar, en zelfs van het jaar daarvoor (de laatste volledige versie).

De eerste flashback (om een groot woord te gebruiken) was wanneer ik het veldje vóór de ingang van de camping opging, dat was vorig jaar omgetoverd tot een modderpoel waar ik decimeters in wegzakte, zonder slippers want die had ik al in de hand vanop de plein (het festivalterrein) omdat ze daar vastraakten in het water. Hoe was het ons toen gelukt om daar door te geraken? Geen probleem in 2012 want het was droog en warm.  En zo begint…

Dag één van pkp12.  Geen problemen in de uren die voorafgingen aan mijn aankomst op de camping: we hadden de kindjes vroeg afgezet bij Omi (de rest van de dagen zouden ze bij alle grootouders logeren), mooi op tijd haalden we onze 2 compagnons op en haastten ons naar Kiewit.  Er was weinig file en alhoewel een politieagent ons belette om rustig ons gerief uit de auto te halen konden de 3 meisjes bandjes gaan halen en een plaatsje zoeken op de camping.  Ik zocht een plaatsje voor de auto en kon me een uurtje later aanmelden aan de camping.

Vorig jaar was mijn vriendin op woensdag de tenten gaan opzetten omdat we het jaar tevoren om 12 uur al geen plaats meer hadden op camping A.  Alhoewel ze een leuke dag had met haar gezellen, was het toch vooral een chaos om een plaatsje te vinden, een plaatsje dat dan nog veel te klein was voor een tent.  Sommigen vroegen zich dan ook af of ze het dit jaar anders zouden aanpakken, zouden we dit jaar onze tent niet bovenop een andere tent moeten zetten?  We hadden er in ieder geval voor gezorgd dat we binnen de 2 seconden onze tent konden opzetten, met een pasgekochte quetchua.

Toen ik aankwam bij onze kampplaats was ik dan ook positief verrast: makkelijk te vinden wegens een partytent en grote blauwe tent vlakbij, op een minuut van de douches en toiletten, voldoende plaats voor al onze tenten plus nog plaats om te zitten/liggen én in de schaduw van een rijtje bomen (van de weinige die er nog over waren).  Alles stond trouwens al opgezet, ik kon dus meteen mijn dorst lessen (mmm caipirinha).

Op onze verlanglijst stonden niet veel artiesten die we absoluut moesten zien, maar omdat hij toch in de buurt was leek het ons de moeite om Snoop Dogg uit the checken.  ’t Was ook de moeite, al was de geluidskwaliteit van het slechtste dat ik op het festival gehoord heb.  Maar die man heeft natuurlijk een hoop leuke en bekende nummers, sfeer te over dus.  Misschien volgende keer niet programmeren om half drie in de namiddag…  Volgende stop: Of Monsters and Man, die helemaal deden wat er van hen verwacht werd, hun vrij goede set afsluiten met een zeer goede versie van Little Talks, een eerste hoogtepunt.

Met zijn vieren op een festival rondhangen wil ook zeggen dat je een paar compromissen moet zoeken.  Ik zou er niet aan denken om naar Bush te gaan kijken/luisteren, maar 50% van ons gezelschap zag de frontman wel zitten.  Hij maakte hun dromen ook waar door gedurende één nummer tussen het publiek te lopen (er zijn rijen gemaakt tussen het publiek waarin ook de security rondloopt).  Lien kon zelfs het zweet van Gavin Rossdale aanraken…

Geen compromis wanneer we van ver Santigold zien optreden: kleurrijk, mooie nummers, veel energie.  We vinden het de moeite om dichterbij te schuiven.  In de tijd die ons daarna rest vóór het optreden van Bloc Party ga ik Django Django bekijken in de Club.  De meisjes hebben andere dingen te doen: de stand van Randstad.

Op tijd komen voor Bloc Party betekent dat ik Default van Django Django mis, als ik me baseer op de rest van de set een spijtige zaak want ze waren echt goed.  Maar ik ben al lang fan van Bloc Party en kijk als iedereen uit naar wat ze gaan brengen, de gevreesde voorstelling van hun nieuwe cd (waarvan er maar één nummer bekend is bij de massa) of een compilatie van hun kanjers van hits.  Het worden de hits!  Al vind ik Kele niet in opperbeste doen, je kan hem niks meer verwijten wanneer hij vriendelijk lacht…

We keren effe terug naar de camping om ons te wapenen tegen de invallende duisternis en koude.  Nog wat caipirinha drinken (op de plein hebben ze alleen Maes, dat naar bier smaakt maar waar ze volgens mij geen alcohol in gedaan hebben), een pullie en schoenen aandoen en we kunnen weer verder, dit keer voor de afsluiter van de dag: Netsky.  Het is niet gegarandeerd dat iedereen de muziek van Netsky goed vindt, maar de show is op en top.  En al zie je Boris amper in beeld naast zijn computer, op het einde neemt hij de hoofdrol op zich door het publiek te danken en zijn papa enmamaop het podium te halen.  Eerder zeer sympathiek dan een rockster, die Boris.

We moeten nog niet terug, er is nog vanalles te doen, maar de dag was al lang en we kunnen beter nog wat aan de tent hangen en op tijd gaan slapen (dat is om half twee zoiets).  Mede door de uitstekende locatie kunnen we genieten van de nachtrust, want er zijn geen immer-sympathieke-maar-zeer-luidruchtige Ieren die de ganse nacht liedjes zingen naast onze tent.  En zo zijn we om 8 uur ’s morgens weer fris en monter voor…

Dag twee van pkp12.  Met om te starten een koude douche (letterlijk dan, mijn vriendin had wel warm water in de douche, ik niet) en een lekker ontbijt met vers stokbrood en beleg met cécémel.  Op dat uur van de dag staat er al een file van een uur aan de douches, dat zal zo blijven tot we na de middag naar de plein vertrekken.  Dit wordt ook de dag van het bezoek want we verwachten veel volk: mijn zusje en Kevin, Heidi en de C, Karlien en Jeroen (die er gisteren ook waren maar wegens een rondleiding backstage niet tot bij ons geraakt), Makke en misschien nog vele andere.  Het weer is ook op zijn best, met temperaturen rond de 30 graden!  Mijn smartphone daarentegen heeft weinig zin in een volledige dag, de batterij is na één dag maar voor 15% beschikbaar (welkom bij de gebruikers van smartphones, ik ben niet alleen).

De tijd tot de middag gaat snel voorbij, al lijkt het dat we niks doen, we hebben er veel plezier mee.  En als we echt niet meer weten wat te doen stappen we uit de schaduwrijke plek aan de tent en gaan we naar de bar die 24/24 open is (om Maes te drinken).

Een goede raad bij warm weer: wear sunscreen/drink plenty of liquids.  Af en toe betekent dat ook dat er water moet gedronken worden, bijvoorbeeld aan de stand van Randstad.  Je vraagt je natuurlijk af “Wat is die Randstad nu?” en daar kan ik snel op antwoorden: je kan er je tanden poetsen.  En er is drinkbaar water.  En ernaast is de stand van Coca Cola, waar er animatie is en mooie animatoren.  En het is een plaats waar we kunnen afspreken wanneer iemand naar het toilet moet, een andere iets gaat eten en nog een andere zijn/haar tanden wil poetsen en een vierde een oplader op zonne-energie gaat kopen.

Bezoeker nummer één is mijn zus en haar zoon Kevin.  Hij komt voor Skindred, zij voor Keane (die geven allebei een meer dan behoorlijk optreden, al was ik niet zelf bij Skindred).  Keane lost de verwachtingen die ik niet had gemakkelijk in, een perfecte set met hun vele hits en een frontman die er zin in had.  Al waren we daar ook maar omdat 50% Keane wou zien en de andere 50% geen beter idee had, een optreden kijken samen met mijn zus was heel leuk.

Ondertussen hadden we ook nog een stuk van Two Door Cinema Club en een stuk Sam Sparro gezien (beide goed) en was het tijd voor Bezoeker nummer twee: Heidi en de C (voor Heidi de eerste keer op een festival) en rond dezelfde tijd arriveerden ook alle andere bezoekers: Makke, Tommeke (en Tess), Pascalleke (en den Dijke), Jeroen en Karlien (en Anke) en met die hele groep laveren we van de Marquee naar de Boiler Room.  De zon is ongenadig heet en de sfeer zit er goed in!

We vertrekken aan de Boiler Room wanneer Keane begint, met daarna afspraak bij Lykke Li en Goose.  De set van Lykke Li is plattekes en kan dan ook geen enkel moment de verwachtingen inlossen, we zouden kunnen wachten tot ze haar hit speelt (dan nog in haar minder goede originele versie), maar het lijkt aantrekkelijker om in de Marquee naar Goose te gaan kijken.  “In de Marquee” was wat optimistisch, want er is terecht een grote opkomst en we staan ver buiten de Marquee.  Goose is goed op dreef en we blijven dansen tot de laatste noot van een twintig minuten durende versie van Words.

We laten Sé achter bij de Makke om onze pullies te gaan halen, maar vinden daarna niemand meer terug.  We pikken een flard mee van Jamie Woon, we zien iemand bovenop de Marquee wandelen, we dansen in de Dance Hall met de pullie van Sé (die hadden we wel voor haar meegebracht) en vertrekken dan naar de camping waar we in de verte kunnen genieten van Chase & Status.  Sé heeft ondertussen ge-sms’t dat ze ook onderweg is naar de camping, een uur later merken we dat het sms-verkeer wat vertraging heeft en dat Sé al in haar tent lag.  Weeral ongeveer half twee dus voor een goede nachtrust en opstaan om 8u30 voor…

Dag 3 van pkp12.  Aan de douches staat er al een lange file, dus dat gaat er deze keer niet van komen, misschien straks als we terug naar de camping komen want Sé moet al om 18 uur vertrekken naar een trouwfeest.  Vandaag is de dag dat Pieter komt en van de Foo Fighters.  Maar eerst de rest van de dag die warm begint en waarop we een temperatuur van 35 graden mogen verwachten.  We nemen een gelijkaardig ontbijt als gisteren.  Ik ga me in de auto scheren (daar heb ik stroom) net zoals gisteren, dan zie ik er weer wat netter uit.  En wanneer we later naar de bar willen gaan komen we Jeroen en Karlien tegen.  Jeroen heeft nog een paar lauwe pinten, dus is hij welkom in de schaduw van onze tenten, natuurlijk zijn Karlien en Anke ook welkom.

Maar we mogen niet vergeten dat er optredens zijn die we niet willen missen, te beginnen met The Van Jets (één van de favorieten van Lien) die geprogrammeerd staan om half drie.  Gelukkig spelen die in de Marquee en vinden we een plaatsje in de tent, het is namelijk echt enorm heet.  The Van Jets spelen een strakke en geslaagde set, bravo.  Daarna moet Lien terug naar de camping om Pieter te gaan halen, wij gaan ondertussen genieten van Randstad (die nu ook met water spuiten) en de schaduw van de Club.  Op een kwartier zijn alle kleren opnieuw droog en dus passeren we een paar keer aan Randstad, waar we ook Lien terugvinden, deze keer met Pieter.

We splitsen ons op voor de volgende optredens: 5/8 gaat naar Major Lazer in de Dance Hall, maar ik wil zeer graag naar The Shins op the Main Stage.  Ik hoef niet vooraan het podium te staan, een beetje schaduw aan de drankenstand bevalt me heel goed, en ik ben heel blij dat Simple Song al het derde nummer van hun set is, want Sé wil vroeger naar huis en zo kunnen we onder begeleiding van hun oude hit rustig naar de camping trekken.

Graag had ik nu een douche genomen, maar de rij wachtenden is nog altijd goed voor een uur.  Maar we hebben tijd genoeg, dus zetten we ons toch achteraan de rij.  Totdat iemand komt melden dat ze de douches om 18 uur al zullen sluiten opdat er geen douchende mensen zijn tijdens de minuut stilte.  Dus bergen we onze doucheplannen op en wachten tot tien na zes.

Een minuut stilte kan indrukwekkend zijn, zeker op een festival, waar er nooit stilte is, zelfs niet in het midden van de nacht.

Om toch een beetje proper te zijn improviseren we een eigen douche met een paar lege flessen.  Ik kan me al aan de kraantjes wassen terwijl ik flessen vul, mijn lief kan zich zonder problemen helemaal wassen, al zijn er dan een paar kledingstukken die mee ingezeept worden.  En dan komen 5/8 terug van de plein en kunnen we proeven van de Zubrowka van Pieter.  We hebben geen appelsap (wat een originele toevoeging is voor Zubrowka) maar het smaakt ook met gini of cola.  We maken zelfs nog wat klaar voor onderweg.  Want uiteindelijk moeten we terug naar de plein voor de climax van de dag.

The Black Keys zouden al zo’n climax kunnen zijn, maar de frontman heeft kennelijk last van de warmte.  Ze hebben wel goede songs die elke keer weer een hit worden op Studio Brussel, maar vandaag zit het er niet in, ’t is allemaal aan de platte kant.  Maar we moeten nog eten ook en nog drinken want uiteindelijk blijken Lien en Pieter nog zo’n dertig bonnetjes te hebben (allemaal versie 2012) die nog op moeten.  Pieter en ik staan dan nog zo lang aan een drankstand te wachten op onze pintjes én we vinden ons gezelschap niet direct terug, zodat we het begin van de Foo Fighters ei zo na missen.

Dat zou zonde geweest zijn, want wachten we niet met zijn allen al een jaar lang op hun optreden?  Ik herinner me in ieder geval dat ik er enorm naar uitkeek, ook al omdat we tijdens onze zomervakantie in Spanje veelvuldig Walk speelden, er is zelfs een leuk filmpje van waarop de kindjes en ik het beste van ons geven.  Dave Grohl blijkt wel helemaal in vorm te zijn en gaat er vol energie tegenaan.  De nummers volgen elkaar op in sneltempo, de bindteksten zijn op zijn minst grappig en er is bijzonder veel volk voor de Main Stage, zelfs achteraan is er volop sfeer.  Ik dans en spring mijn gat eraf tijdens Walk (ik moet geen energie overhouden voor volgende optredens) en Dave Grohl steelt de harten van het volk wanneer hij in een lange intro verwijst naar vorig jaar.  Nog een grappig moment: na de reguliere speeltijd vraagt het publiek om meer en in plaats van in stilte af te wachten tot er voldoende tijd over gaat krijgen we Dave Grohl en zijn drummer op de grote schermen, gefilmd door een infraroodcamera terwijl ze aan het gesticuleren zijn of ze nu nog wel een nummer dan wel twee of drie gaan spelen.  Het zal wel uitvoerig gerepeteerd zijn, maar het geeft ook aan dat ze er alles aan doen om het publiek de tijd van hun leven te geven.

Na de 3 encores is het tijd voor een mooi vuurwerk, voor ons de echte afsluiter vooraleer we terugkeren naar de camping.  Na nog een drankje/hapje kruipen we een laatste keer in onze slaapzak, moe maar tevreden, zoals men dat al ’s pleegt te zeggen.  De nacht is onrustig, veel mensen willen niet geloven dat het echt gedaan is en blijven doorgaan, het is geen moment nog stil op de camping tot de ochtend.

Dag 4 is geen echte pkp12-dag, het is inpakken en wegwezen geblazen.  De douches zijn al open van 7 uur, mijn lief kan er nog snel induiken.  Ik wacht wel tot thuis, het zal niet lang duren vooraleer we er zijn.  Inpakken is een makkie, we hadden al geoefend met de tent en die plooide mooi op zoals het hoort (een gouden tip trouwens: probeer een quetchua rustig thuis, met hulp van YouTube, terug in de zak te krijgen, dat bespaart je ergernis op de camping).  Onderweg naar de auto houden we nog halt voor een karig maar lekker ontbijt en dan zijn we klaar voor het laatste rechte stuk naar huis (zalig douchen, nog wat op bed liggen, …).

Maar we rijden niet ver.  Een auto vóór mij moet hard remmen voor een file aan verkeerslichten, ik rem ook hard en hou de auto achter ons in het oog die ook hard moet remmen.  Oef, we staan stil, totdat auto nummer vier niet kan remmen en in de auto achter ons knalt, op zijn beurt knalt die in mijn koffer en ik raak de auto voor mij nog stilletjes.  Ik zeg een minuut lang “fuck, fuck, fuck, …”, maar gelukkig is niemand gewond en verliezen we gewoon een uur om papieren in te vullen.  Het had erger kunnen zijn.