Het leek een goed idee, naar Londen voor de verjaardag van onze dochter Lore.  Per slot van rekening is er een link tussen Londen en One Direction, sinds altijd de favoriete groep van onze tiener.  Maar hoe maak je er een succes van?  Hoe prop je haar lijstje met verwachtingen en bezienswaardigheden in één kort weekend?

Laten we beginnen met de lijst: Madame Tussaud’s, London Eye, Tower Bridge, Buckingham Palace, Big Ben, Milkshake City, Nando’s en liefst nog wat tijd om te shoppen in Oxford Street (want ze hebben daar een Primark).  Voeg daaraan toe het lijstje met dingen die wij als ouders belangrijk vinden zoals Soho en Picadilly Circus, en als laatste een lijstje met de praktische kant.

Dat laatste lijstje is voor mij: hoe geraken we in Londen, waar slapen we, hoe gaan we van de ene bezienswaardigheid naar de andere?  Met de voorbereiding ben ik in gedachten al op reis.  En we hebben maar 26 uur beschikbaar, inclusief slapen, dus de reis moet gepland zijn en liefst binnen een bepaald budget (dat is, alles wat we al kunnen uitrekenen voor een zo goed mogelijke prijs krijgen).

Dat budget krijgt al met een eerste probleem te maken: ik bereken de prijs van de treinreis met de Eurostar en ik kom op 900 EUR voor 2 volwassenen en 2 kinderen.  De dag ligt al vast, dus wachten op een promo zit er niet in.  De meest voor de hand liggende optie is met de auto gaan, daar kunnen we voor 90 EUR over en weer met de shuttle.

Voor het hotel heb ik me laten vertellen dat de Premier Inn een goede keuze is en ik boek die in het hartje van Londen, dicht bij een metrostation met twee lijnen, zo komen we overal in Londen zonder veel tijdverlies.  Voor de metro kies ik nog geen ticket, een Oyster Card zou interessant zijn maar die kan ik pas valideren in het centrum van Londen en ik ben niet van plan om met de auto tot aan het hotel te rijden.  In plaats daarvan zou ik de auto aan de rand van Londen zetten op een parking vlakbij het eerste metrostation tussen Folkestone en Londen.

Voor ons bezoek aan Milkshake City hebben we niet genoeg aan de metro alleen, we zouden ook nog een bus moeten nemen.  Vermits de tijd sowieso beperkt zou zijn heb ik dat traject helemaal uitgerekend, met de juiste bus, haltes enzovoort.  Het komt erop neer dat het zou lijken alsof we dat traject al verschillende keer gedaan hadden.

Vroeg opstaan, de trein die ons onder het kanaal rijdt wacht niet op ons.  Meer dan 2 uur rijden naar Calais maar met een mooi vooruitzicht.  Fantastische regeling voor de check-in: ik rij tot aan een scherm en daar kennen ze me al, ik moet alleen nog bevestigen dat ik op de trein van 9u20 wil rijden.  Toch nog effe in de rij staan wachten met de auto want de paspoortcontrole is streng.  Ik ben wel opgewonden dat we de trein in kunnen rijden, al is dat vooral positief bedoeld.

Een half uur later staan we in Folkestone, klaar om aan de verkeerde kant van de weg te gaan rijden.  Ook daar ben ik opgewonden voor, ik heb in Thailand al ’s even aan de verkeerde kant gereden (met een verkeerde auto) en dat viel niet helemaal mee.  Maar zolang ik de anderen kan volgen zal het wel lukken.  De rit is lang, zeker wanneer we van de autostrade af zijn gaat het traag.  Maar we hebben vandaag geen tijdsplanning om te volgen, alles kan nog.  We komen ongeveer zoals gepland aan in Morden en vinden direct de parking.  Betalen kan alleen met muntstukken en die hebben we nog niet, dus moeten we, met de nadruk op moeten, iets gaan drinken.  Oh ja, ponden hebben we onderweg afgehaald aan een bankautomaat, in de banken in België moet je die op voorhand bestellen.

Een café kennen we wel, hier is dat vaak een Irish pub, een pint kennen we ook, maar hier is die eens zo groot.  De prijs is ook navenant, ik ben al meer dan 10 pond kwijt voor 2 pinten en 2 frisdranken.  Maar ik heb munten en we kunnen naar het toilet gaan.  Maar eerst de parking betalen.  Ik had gelezen dat hier parkeren 3,50 pond tot 5 pond zou kosten, dat staat ook zo op een bord op de parking: meer dan 2 uur parkeren kost 5£, de zondag is gratis.  Maar de automaat zegt al na £1 dat ik het maximum  bereikt heb.  Het is Lore die de breinbreker oplost: zaterdag moet je maar betalen tot 13 uur…

We kopen metrotickets voor één dag, mijn zoon Nils van 9 mag gratis mee, Lore is 11 en mag aan een verlaagd tarief.  Ik stap door het poortje van de metro (je weet wel, ticket in een houder steken, die komt wat verderop uit de houder en het poortje gaat open) maar daar moet ook Nils door (want gratis is zonder ticket), die blijft half en half steken in het poortje.  De volgende keer zal hij dus eerst gaan.  We perfectioneren onze manier van werken wel, dus ik hou hem vast terwijl we erdoor gaan, maar vlot gaat het niet.  Tot hij op het laatste merkt dat er een apart poortje is voor vader en zoon.

De reis naar het hotel verloopt verder voorspoedig, met een korte tussenstop voor eten en drinken en naar het toilet gaan (dat is het nadeel van die grote pinten).  De drank is trouwens een pint Stella Artois, het eten is een Whopper.  We zijn vóór 2 uur in het hotel maar mogen direct naar onze kamer.  We zullen deze nacht met 4 op één kamer liggen, een mooie kamer, dat moet gezegd.  In de buurt zijn ze volop bezig met bouwwerken waarvan we hopen dat die in het weekend weinig overlast zullen betekenen.  En dan willen we de stad in, eerst met de metro naar Oxford Circus en de Primark.

We stappen vanaf Oxfords Circus in de juiste richting en komen de Primark tegen, hier in Londen kennelijk nog veel groter dan bijvoorbeeld in Luik.  We kopen er wel wat, onder andere een zonnebril, maar het draagt niet bij tot onze culturele bagage.  We besluiten snel dat we hier niet komen om te shoppen en wandelen naar Soho, waar we op een terras genieten van het happy hour (2 caipirinhas voor £8).  In Soho zou je waarschijnlijk een halve dag kunnen rondlopen, bijvoorbeeld op zoek naar Dr. Martens, maar daarvoor hebben we niet de tijd en we vervolgen de weg naar Picadilly Circus.  Daar koop ik een kaart van Londen en beginnen we onze lijst verder af te werken.

Trafalgar Square, niet op de lijst maar dichtbij en van daar te voet richting de Big Ben.  Op dat moment begint het te regenen en komen we in een betoging terecht met veel mensen en muziek.  Aan de kinderen vertel ik dat dit typisch is voor Londen, regen en een betoging.  De sfeer zit er wel in, zeker wanneer we aan de Big Ben komen en pas vanaf dan beginnen we ook foto’s te maken.  We schuilen voor de regen in een zeldzame pub waar we weer een maxi pint en frisdrank krijgen.  Daar zit de sfeer er ook in omdat de betogers hun dorst komen lessen en schuilen voor de regen.

Maar wij moeten verder, foto’s maken van een telefooncel (nog altijd overal aanwezig, al dan niet met een telefoon of WiFi) en naar Buckingham Palace.  Er staan maar 2 wachters die wel het beste van zichzelf geven, ’t is te zeggen, ze lopen een beetje heen en weer.  Het is dan bijna avond, of toch al etenstijd en we zoeken de dichtstbijzijnde Nando’s (in de pub was WiFi, dus had ik daar al gezocht).

Waarom we naar Nando’s komen zal altijd een raadsel zijn, of toch niet, het is omdat Niall van One Direction daar al ’s gaat eten, in één van de 20 die er in Londen zijn.  Het zit er goed vol, maar men belooft ons dat er binnen 10 minuten een tafel vrijkomt.  En ze doen ook de moeite om voor ons een tafel vrij te maken, een pluim op de hoed van het personeel.  We maken onze keuze en gaan dan aan de kassa onze bestelling opgeven, die ze later aan tafel brengen.  En dan is het smullen geblazen, het eten is echt lekker.  We snappen waarom Niall hier wil komen.  Het personeel is vriendelijk, ook wanneer er cheddar ontbreekt bij één van de gerechten, en we gaan weer naar buiten met een goed gevoel en een volle maag.  Iedereen tevreden.

We willen nog één ding zien vandaag, de Tower Bridge.  De metro laat ons een beetje in de steek omdat er werken zijn op bepaalde lijnen, maar we komen er toch, bij valavond, en dat geeft mooie foto’s.  Dan vallen onze voeten er bijna af en willen we naar ons hotel, op wandelafstand van de Tower Bridge, maar toch een eind wandelen.  We komen trouwens eerst een andere Premier Inn tegen, gelukkig op maar 5 minuten van ons hotel.  Een half uur later liggen we te slapen…

Voor 20£ krijgen we ontbijt voor 4 in buffetvorm (2 volwassen betalen, de kinderen gratis).  Ik kan me wel vinden in het aanbod, maar er ontbreekt bijvoorbeeld kaas en hesp en choco.  Ik eet voldoende voor de rest van de dag maar ik ben de enige.  Volgende keer dus ergens anders gaan eten.

Het programma voor vandaag is eenvoudig: Madame Tussaud’s om 9u45 en daarna de London Eye.  Enige kanttekening: we moeten omstreeks 14 uur de metro nemen richting Morden, anders komen we te laat aan in Folkestone.

Madame Tussaud’s is een aanrader.  We gaan dan wel redelijk snel van afdeling naar afdeling, we zien en fotograferen wat we willen.  Daar is ook One Direction bij, waar we bijna alleen zijn en waar onze dochter vaak op de foto kan.  Voor 20£ krijgt ze er ook mooie souvenirs bij.  En de 4D show van de superhelden wil onze zoon niet missen.  Op 2 uur hebben we zowat alles gedaan, al kan je er evengoed 4 uur rondlopen.

We rushen naar de London Eye (combinatie-aankoop met Madame Tussaud’s) waar we eerst onze tickets moeten omruilen (lijkt me tijdverlies), maar dan gaat het vlot.  De wachtrij lijkt lang, maar duurt niet langer dan een half uur.  De rit duurt ook een half uur en biedt eigenlijk niet veel.  Ja, je ziet een paar gebouwen vanuit de lucht…  Maar het zijn niet zoveel bekende gebouwen die je van daaruit kan zien.  Kortom, ik zou het niet meer doen.

Het is nu ongeveer 13 uur en spijtig genoeg moeten we de terugreis aanvatten.  De metro laat ons weer in de steek: één van de 2 verbindingen met ons hotel rijdt niet dit weekend, we moeten dus een omweg maken en op de koop toe een plaspauze inlassen.  Eigenlijk moeten we ook nog iets eten, dus rep ik me van het metrostation naar het hotel om onze bagage op te halen (die staat daar al klaar sinds deze morgen) en gaat de rest snel eten in de Burger King.  Daar ook nog een laatste plaspauze en richting Moorgate, onze overstap richting Morden.

Stel dat je alle verplaatsingen in Londen alleen maakt met de metro, je zal heel wat kilometers te voet afleggen.  Uiteraard staat niet elke bezienswaardigheid vlak naast een metrostation (al valt dat wel mee), wanneer je een overstap moet maken tussen 2 lijnen zal je veel stappen.  Op het perron zelf verlies je normaal gezien weinig tijd,  maximum elke 5 minuten komt er een metro langs.  Met een simpel kaartje kan je mooi uitwerken via welke stations je naar een bepaalde locatie gaat, maar binnen in het station moet je vaak kiezen of je metro naar het oosten, westen, noorden of zuiden gaat.  Er hangt altijd een plan in het station en meestal ook een lijst met stations, maar vergissen is menselijk.

Door zo’n vergissing stappen we in Moorgate niet op de metro naar Morden, waar we om 15 uur moeten zijn (van Moorgate tot Morden is een half uur en het is nu al bijna 15 uur), maar rijden we de andere kant op.  Lore merkt gelukkig 2 stations later op dat we niet juist zitten, in het derde station maken we rechtsomkeer.  Ik bekijk nogmaals wanneer we ten laatste de trein onder het kanaal op moeten rijden, dat is om 16u50, de rit van Morden naar Folkestone duurt ongeveer 1u30, wanneer we om 15u30 eindelijk in de auto zitten zegt de gps dat we om 16u47 zullen aankomen.  Die extra minuten verspelen we makkelijk onderweg en tegen de tijd dat we op de autostrade zitten geeft de gps 16u54 aan.  Ik ben nog niet in paniek, er rijden wel meer treinen van Folkestone naar Calais en ik maak me sterk dat als we de onze missen we nog op de volgende kunnen.  Ondertussen rij ik wel snel om toch wat minuten te winnen.  Ik weet toch niet hoe snel we hier mogen, dat staat nergens aangegeven.  Enkel waar er staat “Variable Speed Limit” rij ik niet sneller dan 120 (dat is kilometer per uur, daar tellen ze natuurlijk in miles per hour).

16u50 is net voorbij wanneer we de check-in bereiken, het scherm herkent ons weer en we kunnen verder (oef!).

Rest ons nog een half uur onder het kanaal en 2 uur richting Steenokkerzeel en dan zijn we thuis (of toch bijna, nog snel onze hond gaan ophalen bij de babysit).  Moe zijn we zeker, laat gaan slapen en veel wandelen of stappen doen we niet elk weekend, maar het is de moeite waard geweest.  Of het zijn geld waard geweest is wil ik niet weten, ik bereken liever niet wat het allemaal gekost heeft.

Milkshake City was niet haalbaar, te ver weg van het centrum en te weinig tijd, maar voor de rest hebben we veel van ons lijstje kunnen schrappen.  Om te komen shoppen in Oxford Street, Jermyn Street en Carnaby Street zullen we volgende keer meer tijd moeten vrijmaken, tenminste als we een ticket voor de Eurostar vinden dat betaalbaar is.