even later: ondertussen is het 2015 en dag 6 van onze vakantie op camping amfora.  al voor het derde jaar zitten we niet meer in een bungalow maar in een mooie grote tent, wat een meevaller is (kleiner budget voor evenveel plezier).

maar terug naar 2015 waar we reeds een onvergetelijke avond meegemaakt hebben: we waren op tijd gestart met 2 caipirinha’s in onze favoriete strandbar de Ché.  even later moesten we aan de overkant zijn om een lekkere paella te eten (op voorhand te reserveren en minstens voor 2 man).  omdat ik geen wijn drink en een fles cava net geen 10 EUR kost besloten we die te nemen.  zo’n hele paella krijgen we niet op maar met de overschot hebben we de dag erna een lekker hapje.  een hele fles cava krijgen we wel leeg, tot volle bewondering van de baas, die ons nog een half fleske Codorniu gaf.  ondertussen hadden we ook al onze degustif gekregen, een mengeling van batida de coco met een lekker smaakje (iets met koffie).  de sfeer zat er dus goed in.  pixie had op het terras ook al een vriendje gemaakt, een grote duitse herder.  in duitsland noemen ze dat natuurlijk geen duitse herder, het is zoals ze in frankrijk een frans brood ook geen frans brood noemen maar une baguette.  bijgevolg noemen ze een duitse herder in duitsland “une baguette”.

naar de ché zouden we elke dag kunnen gaan om een caipirinha te drinken (of meestal 2).  dus toen mijn zus/tante kathleen langskwam onderweg naar girona (op een uur van sant pere pescador, om te overnachten op weg naar moreira) wilden we hen wel kennis laten maken met onze favoriete strandbar.  onderweg naar de ché maakte ik me de bedenking of hun auto’s wel op het strand aan de ché zouden geraken want de hoogte is gelimiteerd door een bareel.  hun auto’s, dat is die van danny, kathleen, kevin, rani, chloé en nick: een captiva met een dakkoffer; en die van dirk, petra, thomas en ester: een full size camionette (beide families gaan samen op verlof in een villa met zwembad).  moesten ze niet onder de hoogte van 2m10 geraken dan konden ze voor een half uurtje op de parking van camping la gaviotta staan, net links vóór de ingang van het strand.  dachten we, want nog geen 10 seconden nadat ze daar stonden kwam er een heetgebakerde spanjaard duidelijk maken dat ze precies één minuut hadden om te vertrekken, anders zou hij de politie bellen.  het hielp niet om te vragen waar we eventueel wel konden parkeren, hij bleef maar razen en tieren.  noodgedwongen zijn we dan maar naar de overkant gegaan, waar we toch al gereserveerd hadden om te eten en waar ze heel vriendelijk waren.  deze keer hebben we niet zoveel gedronken en konden we onze gasten met een gerust gemoed uitwuiven richting girona.

ingeval we wel in de ché belanden (sowieso een paar keer per vakantie) drinken we de beste caipirinha’s.  we zien ook hoe ze klaar gemaakt worden, al heeft het lang geduurd vooraleer we konden zien welke cachaça ze erin doen (las antillas, rum uit de carribean).  moeilijk is het recept niet, dus heb ik ook een keer geprobeerd: een limoen in 4 snijden, al een deel van het sap met de hand uitpersen, ruwe rietsuiker toevoegen in het glas en met één of ander ding de limoen verder persen.  crushed ice toevoegen (eventueel gewone ijsblokjes fijn slagen met een hamer, die heb je normaal gezien toch bij als je met een tent op reis gaat) en aanvullen met cachaça.  caipirinha is de kunst van het aanvullen.  je kan weinig fout doen met het vierendelen van een limoen, maar te weinig cachaça is een ramp (en teveel smaakt ook niet lekker).  een gouden raad zou kunnen zijn: oefen met hetzelfde glas, dan ken je snel de juiste maten.

 

wat heb je wel of niet?

op ’t pleintje in sant pere pescador hebben ze in onze herinneringen goede albonigas, maar we komen er nooit toe om ze nog ’s te gaan eten.  ze hebben er wifi (paswoord = patiblau).

aan de overkant hebben ze lekkere paella en een zeer vriendelijke bediening (al kan het wel ’s fout gaan tijdens een stormachtige avond wanneer we geen degustif krijgen), een goede fles cava en zeer belangrijk een fantastische degustif.  de pizza vegetal is nog altijd de zon op een bord en voor de kinderen zijn er curryworsten.  ze hebben ook wifi (paswoord was de laatste keer net gewijzigd, tevoren was het Eljardinet123).

mas guso/de bodega, daar moet je zijn om drank in te slaan, bijvoorbeeld de sangria of cava perelada, maar daarnaast is een groot terras onder een grote boom waar de patatas bravas en de albondgas goed zijn. ze hebben ook wifi (MASGUSO15) en cava (mas guso brut nature).

de voorheen reeds vermelde ché, waar je gaat voor de sfeer, omdat het midden op het strand is, maar vooral voor de lekkerste caipirinha’s.  geen wifi, pas sinds 2 jaar een dixie, maar de beste plaats om te genieten.  geen idee of ze er iets lekker hebben om te eten omdat we er geen goed oog in hebben dat ze in een strandbar iets deftig kunnen maken.

s’entina = tapas in cadaques.  we komen hier al een paar jaar, altijd meer dan één keer, voor de lekkere tapas zoals patatas bravas en de tortilla (con calabasin voor de groten).  onversmaadbaar is de crema catalan, zonder tegenstand de lekkerste ooit.  wifi = ja (sentina1993).

las palmeras heeft de lekkerste patatas bavas volgens omi en we hebben ze een keer geprobeerd.

eigenlijk zijn we voor de beste patatas bravas én de beste albondigas maar op één plaats aangewezen en dat is de caramba.

 

de perikelen van passat

een beeld zegt meer dan duizend woorden, zegt men wel eens.  ik had dan ook een foto moeten nemen, jaar na jaar, van onze volgestouwde auto vooraleer we vertrekken op verlof.  op de terugreis zou dat beeld er hetzelfde uit moeten zien, ware het niet dat we altijd meer mee hebben wanneer we terugkomen (flessen cava, souvenirs, nieuwe slippers,…).  een goede en grote auto is dus een vereiste om succesvol te vertrekken en ik ben dan ook zeer blij met de passat die we hebben (met dank aan de firma, die het toestaat om met de firmawagen op reis te gaan).

het inladen van de auto ging dit jaar behoorlijk goed, ik was gewaarschuwd doordat we vorig jaar gewoon plaats te kort hadden met veel gevloek bij het inladen en verschillende keren alles er terug uit te moeten halen en in kleinere bakken steken.  in het beste geval past alles netjes in de koffer met de afscherming dicht (met de quechua daarbovenop) en de dakkoffer, zonder teveel rommel overal in de auto.

ik ga ook altijd even langs een tankstation om de bandenspanning te controleren.  toen we daar dit jaar wegreden, helemaal klaar om 1300km te rijden, begon de verklikker van de gordel te piepen.  raar, want de gordel van de passagier was wel ingeklikt.  nu stopt dat vervelend gepiep wel na een minuut, maar om zo de ganse vakantie te doen was geen goed vooruitzicht.  en op zondagavond een garage vinden die dat nog net kon oplossen was al even hopeloos.  dan toch maar even gestopt en gekeken onder de passagierszetel en daar zat ‘m het probleem: van de kabeltjes die daar liggen waren er een paar los.  wat verder losgemaakt en we konden op weg!

een paar dagen later weer het gepiep van de gordel, kennelijk waren er weer wat draadjes tegen elkaar gekomen.  een dag later een waarschuwing op het schermpje van de auto: een lamp kapot.  vermits we even later ’s avonds naar cadaques zouden rijden (door de bergen, zonder verlichting) wilden we dat die zeker gerepareerd werd, dus ik op zoek naar een garage en na een mooie inspanning van één van de personeelsleden op een korte periode geholpen met een nieuwe lamp.

de dag voor ons vertrek: de deuren gaan niet meer open!  nadat ik de deuren had dichtgedaan begon het alarm te gaan en wilden de deuren niet meer open.  na lang gefoeter en lang proberen kreeg ik de koffer wel open en kon ik via de koffer in de auto, sleutel in het contact en deuren terug open.  maar elke keer hetzelfde probleem, dus als ik de auto op slot zou doen kunnen we er niet meer in.

de dag van ons vertrek: auto zonder veel problemen volgeladen, uitchecken aan de balie en de auto op de parking, zodat we nog kunnen gaan zwemmen en aan de overkant een pizza gaan eten.  ik zet me op de parking van de camping en een man die daar een standje heeft met keramiek vraagt me of ik me ergens anders kan parkeren want hij moet zijn gerief kunnen inladen.  geen probleem, ik zet me op een andere plaats, en ik doe mijn deur op slot!

auto half uitladen, nils in de auto gepropt en gelukkig kon hij zijn achterdeur open krijgen zodat ik de voordeur open kon doen.  voor de rest geen problemen meer gehad…  thuis toch maar op internet gekeken en het bleek een leeg batterijtje te zijn (dat we gelukkig thuis nog liggen hadden).  de volgende auto wordt waarschijnlijk een maatje kleiner, dus lang leve de passat.