een tijdje geleden beloofde ik een interview met vragen van de meest vooraanstaande en kritische journalisten.  Nu valt het niet mee om zo’n journalist te overtuigen om mij te interviewen, ik ben geen Patrick Janssens of Bruno Tobback.  Om dat kleine issue te omzeilen heb ik een selectie gemaakt van intelligente vragen uit de Humo, mijn lijfblad.  Kwam er meteen een tweede issue, maar dat merk je zelf wel.  Voorwaar, de eerste vragen…

Heb je je ooit naakt laten fotograferen?  Ik zou ’s door wat foto’s moeten bladeren om zeker te zijn, maar het staat me voor dat mijn vriendin ’s een foto gemaakt heeft in een privé-sauna waar we met ons tweetjes waren.

Waar zou je over tien jaar willen staan?  Terug in mijn blootje in die sauna!  Ik zeg ook al lang dat ik burgemeester wil worden, je zou dus kunnen zeggen dat dat mijn ambitie is.  De tussenstappen die ik moet nemen, zoals nu voor de eerste keer op een politieke lijst staan, had ik toen niet echt ingecalculeerd.  De ambitie die de sp-a voor mij heeft is iets bescheidener, uitgedrukt in een aantal nieuwe kiezers die ik voor hen moet aanbrengen.  Laten we vanaf nu er alles aan doen om dat aantal te halen.

Een flinke dosis lef en een vleugje doodsverachting lijken onontbeerlijk in deze business.  Dat merk ik nu ook, de promotoer met paard en kar was niet zonder gevaren.  En wanneer we folders gaan bussen ben ik altijd blij dat we geen plakploeg van een andere partij tegenkomen, wie weet wat er anders gebeurt.

Kende Bob Marley eigenlijk angst?  Waarschijnlijk wel, als hij ook folders moest bussen, al heb ik het hem nooit zelf kunnen vragen.

Jij dacht meteen: “Dat moet ik ook eens proberen”?  Niet onmiddelijk nee, maar ik wil me wel inzetten voor een goed doel, in een brede context.  Zo hebben we een paar keer een straatfeest georganiseerd in de Dijkstraat.  Vermits we maar met 5 à 6 mensen waren konden we het onmogelijk langer volhouden, maar het idee is daarna succesvol verdergezet door de mensen van de nieuwe wijk die nu elk jaar een winter- en zomerfeest organiseren.  We hebben ook meegedaan aan de klimaatwijken, ik was toen één van de twee energiemeesters van onze groep.  Verder sta ik met mijn gezin op elke foto die in de krant verschenen is voor het protest tegen de nieuwe voetbalvelden in de Dijkstraat.  Een mens kan zich natuurlijk afvragen of dat veel impact heeft.

En het antwoord op die vraag is negatief? Veeleer positief.  In het geval van de protestactie tegen de nieuwe voetbalvelden werd de actie weliswaar gedragen door de mensen die er van dichtbij bij betrokken waren, en dan bedoel ik van zeer dichtbij want de voetbalvelden kwamen zowat in hun tuin.  Het hoogtepunt van het protest heb ik wel meegemaakt, dat was toen er in de gemeenteraad gestemd werd tegen de plannen.  De klimaatwijken waren dan weer zeer interessant!  Milieu en energiebesparing zijn altijd al belangrijk voor me geweest en toen had ik de kans om andere mensen te overtuigen van het belang om energie te besparen, zonder in te boeten aan comfort.  We hebben met onze groep, De Kermits (want die zijn ook groen), het doel van 8% energiebesparing gehaald.  Voor mijn eigen gezin betekende het een verhoogde inspanning om ons energieverbruik te laten dalen, sinds die periode hebben we elke keer minder stroom, gas en water verbruikt.  Sinds 2 jaar hebben we ook een regenwaterput laten installeren en vorig jaar hebben we geïnvesteerd in zonnepanelen.