Nieuwe politieke weg is geen politiek

Er was eens … lang geleden, een tijd waarin de mensen amper konden lezen of schrijven.  Gebrek aan onderwijs, of aan tijd om onderwijs te volgen maakte dat er behoorlijk wat mensen waren die niet konden opkomen voor hun eigen belangen.

In de middeleeuwen was dat niet echt een probleem, iemand met een dwarse mening, dat kloppen we er wel uit.  Maar de tijden veranderden en werkmensen groepeerden zich in vakbonden, de slimme mensen van het dorp hielpen de zwakkeren en die slimmeriken stichten politieke partijen om de mening van het volk uit te voeren.

Maar de tijden veranderden weer: onderwijs was voor iedereen toegankelijk, de zwakkeren werden goed ondersteund door onder andere de sociale zekerheid, en de politieke partijen deden alles behalve de mening van het volk uitvoeren.  Dat was trouwens gisteren, moest je het niet gemerkt hebben.  Er zijn ondertussen zoveel mogelijkheden om je mening te verkondigen dat een tussenstap als een politieke partij wellicht overbodig is.

Waarom hebben we dan nog die politieke partijen?  Is het omdat ze zoveel aanzien hebben dat iedereen ze wil behouden?  Daar zal het niet aan liggen: de afgelopen verkiezingen, in de USA en in Frankrijk, hebben zeer weinig volk op de been gebracht, niemand was echt geïnteresseerd in de verkiezingen.  Niemand gelooft ook nog in de politiek, iedereen heeft al lang door dat het niet de goede manier is om een land te besturen.

De politiek denkt daar natuurlijk anders over, de politieke partijen proberen meer macht naar zich toe te trekken.  Een voorbeeld daarvan is de toenemende aanvallen op de rechterlijke macht.  Voor wie het zich nog herinnert hebben we in België 3 machten, een systeem dat ook wel ’s democratie genoemd wordt.  Wanneer één van de machten gekortwiekt wordt dan spreken we niet meer over een democratie.  En juist dat gebeurt er onder onze neus.

Leg er genoeg de nadruk op dat de rechterlijke macht een dinosaurus is die veel te veel geld kost en zeer veel fouten maakt, dan geloven de mensen dat ook.  Het is dan een kleine stap om de rechterlijke macht buitenspel te zetten en meer macht te geven aan bijvoorbeeld de uitvoerende macht.  Om het plaatje compleet te maken heb je ook nog de wetgevende macht, dat is de politiek.

Even terug: zei ik niet dat de politiek meer macht wil, waarom geef ik die macht dan aan de politie (de uitvoerende macht)?  Omdat een deel van de politie, de lokale politie, gestuurd wordt door de burgemeester van een gemeente.  Zet ik dus de rechterlijke macht buitenspel, dan creëer ik meer macht voor de politie, waarbij een burgemeester zelf kan beslissen wat zijn politiemacht gaat doen.  In dat geval maakt de politiek een wet en laat die direct uitvoeren door de politie.

Niet zo slecht, hoor ik u al denken, dat gaat allicht veel sneller dan wanneer de rechterlijke macht ook nog ’s zijn zeg moet doen.  Correct, snel maar ook veel willekeuriger.  Rechters zitten daar nu eenmaal met een bepaalde taak en dat is het uitsluiten van willekeur.  Rechters horen het verhaal van een delinkwent, bekijken de omstandigheden, en bepalen dan een strafmaat.  Met hun ervaring en opleiding zullen ze heel vaak een terechte beslissing nemen.  Politie is helemaal niet opgeleid om zulke moeilijke beslissingen te nemen over de juistheid van een zaak.  Remember, de politie is de uitvoerende macht, zij moeten niet nadenken maar uitvoeren.  Politici zijn nog minder opgeleid om moeilijke beslissingen te nemen, daar waar je voor rechter en politie bepaalde kennis moet hebben is dat voor een politieker waarschijnlijk ballast.

Waar wil ik heen?  Wat is mijn standpunt?  Politiek kan misschien beter ook uitgevoerd worden door mensen die er een opleiding voor gevolgd hebben.  Daar waar er vroeger een natuurlijke selectie was, je moest al kunnen lezen en schrijven vooraleer je andere mensen kon helpen, is er nu geen enkel criterium om verkozen politieker te worden.  Stel dat we de wetgevende macht samenstellen uit mensen die geschikt zijn en gekozen hebben om het land te leiden, we laten het land leiden door professionals.  Indien er moet beslist worden over een bepaald standpunt dan laten we het volk direct hun voorkeur duidelijk maken, een twitter-poll over het al dan niet aanschaffen van dure vliegtuigen of het invoeren van een rijkentaks.  De politieke partijen kunnen dan nog wel hun standpunt verdedigen bij hun aanhang, ervoor zorgen dat er voldoende stemmen zijn voor de dure vliegtuigen, maar kunnen zelf geen standpunten meer doorduwen.

Werkt dat dan wel?  Zeker!  Zwitserland werkt al met bindende referenda: haalt een standpunt meer dan 50% van de stemmen dan wordt het uitgevoerd.  In het nieuwe systeem gaan we natuurlijk niet voor elk standpunt een referendum organiseren, we hebben voldoende vertrouwen in onze professionele leiders, maar bijvoorbeeld de aankoop van vliegtuigen is van zo’n omvang dat het kan beslist worden door een referendum.

Nog een voordeel: in het nieuwe systeem zal iemand die zich kandidaat stelt om het land te leiden als duidelijk doel hebben om het land te leiden op de best mogelijke manier, terwijl er nu kandidaten zijn voor de federale regering die als doel hebben om het land kapot te maken.  Op elk niveau en subniveau een hoop politiekers zetten zal dan ook niet meer nodig zijn, je kan de machtsverhoudingen zo verdelen dat een aantal niveau’s niet meer nodig zijn.  Ik denk daarbij aan een federale regering, een slagvaardige provinciale macht en een beperkte gemeentelijke macht.  Qua aantal postjes zal dat een pak minder zijn dan in de huidige opdeling.  Voor de politieke partijen die het land willen splitsen: we gaan direct nog een stap verder dan de opdeling Vlaanderen – Wallonië, want we zien het al aankomen dat wanneer er eindelijk een onafhankelijke republiek Vlaanderen is er opeens West-Vlamingen zijn die zich willen afscheiden omdat ze vinden dat hun eigenheid niet voldoende tot zijn recht komt in het nieuwe Vlaanderen.  Er van uitgaande dat ze een punt hebben, geven we van bij de start meer autonomie aan de provincies (met het voordeel dat we nog steeds de Rode Duivels en de Red Flames kunnen behouden, vermits we België behouden).

Als afsluiter een korte berekening van het voordeel van het nieuwe systeem: grof genomen hebben we in elke regering 7 politici zitten, maal 4 regeringen is dat een kleine 30 man die al dan niet verkozen werden, maar toch ergens laten blijken hebben dat ze interesse hebben in politiek (als in “het helpen van mensen”).  Elke gemeente heeft ook een 7-tal mandatarissen, uit een kieslijst van zo’n 130 man per gemeente (we nemen hier als voorbeeld een gemeente met 15000 inwoners waar 5 partijen een kieslijst hebben).  In totaal worden er bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen dus zo’n 4000 mandaten verdeeld.  In het nieuwe systeem gaan zij dus niet het beleid bepalen, maar zij gaan de mensen helpen.  Goed vooruitzicht, toch.