Thuis: Barcelona leek een goed idee, een prima idee zelfs, maar we hadden nog unfinished business in Parijs en dus besloten we om opnieuw met de Thalys naar de lichtstad te trekken.  Ter voorbereiding had ik wat lectuur doorgenomen om Parijs op een alternatieve manier te bezoeken, dus weg van de bekende monumenten en bezienswaardigheden en op zoek naar leuke, mooie, minder toeristische plekjes.  Met mijn verjaardag had ik het boekje Parijs Anders gekregen en daaruit had ik een paar zaken gehaald die we zeker konden doen.  Aangevuld met nog wat dingen die ik op internet had gevonden hadden we genoeg bezigheden voor twee en een halve dag te vullen.  Uiteraard bleven Père Lachaise en Musée d’Orsay op ons verlanglijstje staan.

Waar we vorige keer twee vrij dure plaatsen op de Thalys gereserveerd hadden was het me nu gelukt om 1 goedkoop en 1 duur ticket te bemachtigen.  Dat wilde ook zeggen dat onze plaatsen niet naast elkaar lagen, maar de ene plaats in een ander rijtuig als het andere.  De vorige keer hadden we in de heenreis toch ook al op een andere plaats gezeten dan onze genummerde plaatsen, dus dat zou wel loslopen.

Het hotel had ons vorige keer niet kunnen bekoren en was duur voor wat we er voor kregen, dus hadden we nu een hotelletje gereserveerd dat ons voor 2 nachten maar evenveel kostte als The Five Hotel voor 1 nacht (oké, er zat nu geen ontbijt in de aanbieding, maar dat zou ons een zorg wezen, bakkertjes genoeg in Parijs).  Midden in het Quartier Latin, op een boogscheut van de metro en een hoop bezienswaardigheden, beter konden we niet krijgen voor die prijs.  We zouden dan ter plekke wel zien waar de gebreken zaten.

Nog andere voorbereidingen?  Het weer dag per dag bekijken, van lang op voorhand.  En het zou prachtig weer worden, zelfs tot 26 graden!  Onze rugzakken zater voller dan vorige keer, op het laatste moment nog een andere MP3-speler gearrangeerd (de eerste was kapot, de vervanger was al twee uur na eerste gebruik kapot en de derde moest nog snelsnel opgeladen worden en een paar liedjes op gezet) en gezorgd dat we een babysit hadden voor het ganse weekend.  Om half twaalf op de betreffende dag stonden we klaar om te vertekken naar Parijs.

Het station: vermist er teveel volk stond bij Snack Mobil Gilles moesten we het doen met een hapje uit de Panos in het station van Vilvoorde.  Niet slecht natuurlijk, maar ik had misschien beter een broodje kip curry genomen.  Het weer in België was in ieder geval prachtig, de vakantiesfeer zat er direct in bij een temperatuur van 25 graden.  We hadden zelfs zoveel tijd over dat we in Brussel Zuid al aan een trein te vroeg stonden.  Klokslag 13.13 uur vertrok dan onze trein en we zaten netjes naast elkaar, de man die naast een van ons zou zitten had er geen probleem mee om in de andere wagon plaats te nemen.  Zo waren we onderweg voor iets meer dan een uur, waarin mijn lief liedjes beluisterde op mijn GSM en ik door de nieuwe MP3-speler bladerde.  Binnen een mum van tijd stonden we in …

Gare du Nord: uiteraard konden we blindelings onze weg vinden, we waren er tenslotte al geweest.  Er stond wel een lange file om metrotickets te kopen, maar er was ook een korte file waar ik aanschoof.  Ik had al gezien dat we best een Paris Visite kochten voor 3 dagen en zo konden we snel plaatsnemen in onze geliefde metro, die ons vorige keer door gans Parijs had gebracht.  De weg naar het hotel was kort, met een straatje wandelen.  Het weer was minder goed dan in België, maar een kniesoor zou zich hieraan storen.

Le Home Latin: wat kunnen we meer zeggen van het hotel dan dat het zeer goed meeviel.  Eigenlijk was er niks op aan te merken en zoals je kan zeggen: waar voor je geld.  Meer dan slapen zouden we hier toch niet doen, dus voldeed alles aan onze wensen.  Zelfs het sanitair zag er verzorgd uit (zonder leeslampje aan het toilet weliswaar).  De mensen aan de balie waren vriendelijk (niet hip en trendy).  En we zaten op 500 meter van het metrostation.  En… we zaten op 200 meter van een fietsen… euh… ding.  Dat zouden we later van dichtbij moeten bekijken!

De eerste bar: omdat het toch een beetje onze missie was om meer wijn te drinken dan de vorige keer had ik al direct een deftig café gezien, vlak bij ons hotel.  Spijtig genoeg kregen we een te dure wijn (10 EUR voor 37,5cl) die wel heel lekker was.  Voor de rest zouden ze in elk café of brasserie of bar of wat dan ook waar je kan drinken een schaaltje met nootjes moeten geven, we kregen nu wel wat koekjes, maar het was dan ook de enige keer op twee komma vijf dagen.  Als het kan ook van die lekkere nootjes in een krokant jasje, maar dan ben ik aan het muggenziften.

Tati: onze eerste halve dag was voorbehouden aan shoppen, niet in de Printemps of Lafayette (ons budget was eigenlijk al op voordat we vertrokken) maar naar de Tati, de Franse megavariant van de Zeeman.  Op zoek naar een short voor mij, want het beloofde een weekend lang mooi weer te worden en ik had in België nergens nog een deftig exemplaar gevonden.  De metro bracht ons ter plekke naar de drukke buurt waar een lange rij Tatiwinkels huisden.  Via de damestati, de sacochentati, de ondergoedtati, de kindertati, de potten-en-pannentati en de bruidskledijtati (het is al afgesproken, als we trouwen halen we onze bruidskleding bij de bruidskledijtati) kwamen we in de mannentati.  Dat we in België geen shorts meer vonden was niet zo verwonderlijk, ook in Parijs was er een tekort aan shorts om aan mijn vraag te voldoen.  Nu was dat niet zo erg, ik had er van thuis toch een meegenomen (een exemplaar dat weliswaar aan vervanging toe was, maar lekker zit) en terwijl we daar in de mannentati waren vond ik nog een leuke sweater.  In de verzorgingsproductentati namen we nog een bus Sanex mee (60% gratis) zodat we de volgende dag frisgewassen door Parijs konden flaneren en dan was het hoog tijd om een glaasje wijn te drinken en met ons Tatizakje legden we ons neer op een terrasje waar een dansende hond zat.

Bij elke stop namen we de tijd om onze volgende stap te bespreken en in dit geval was dat wat we op korte termijn zouden eten.  Overal is er eten in Parijs, dus keuze genoeg: op het terras, bij een nabijgelegen pittabar, bij McDonalds…  Dus wij naar de McDonalds, ondertussen niet zo ver van de Sacré Coeur.  Veel moest het niet zijn, want het was maar een hapje onderweg naar het avondeten.  En terwijl we daar staan te wachten bestelt een man naast ons een Mexicaine…  Mijn lief vraagt zich af wat dat nu weer voor een hamburger is, maar ik kan zo ook niet direct uitvogelen wat de ingrediënten zijn.  Nu moet je weten dat we altijd een beetje moeten wachten op onze hamburgers omdat mijn lief een speciale hamburger neemt, op maat gemaakt.  Dus bekijk ik rustig het menu en kom na een tijdje tot de vaststelling dat er geen mexicaanse hamburger bestaat, maar dat die man een McChicken bestelde…

Pizza aan de Sorbonne: met onze buikjes vol voor de komende paar uur lopen we nog effe voorbij de Sacré Coeur (niet tot boven) en kunnen we rustig terugkeren naar het hotel voor het begin van de avond.  Door de hoeveelheid aan restaurants is het moeilijk kiezen, zeker als je niet zomaar alles lust en dan is een pizza een veilige optie.  Dichtbij het hotel is er een pizzeria en daar komen we terecht, al waren we al op weg naar de Rue Mouffetard (de andere kant op).  Het is geen zomer in Parijs, maar met aangepaste kleding kunnen we op het terras gaan zitten.  Op het einde van de straat staat een groot gebouw en mijn lief vraagt zich af wat dat mooie verlichte gebouw is.  Ik dank dat ik het weet, mijn gok is de Sorbonne, maar voor alle zekerheid zullen we er seffens ’s passeren.

De pizza is niet veel zaaks, maar hij is er wel snel (toch van zodra we konden bestellen).  De rosé ziet er goed uit, maar is ook geen hoogvlieger.  Dat moet de volgende keer beter kunnen.  We wandelen zoals voorspeld voorbij de Sorbonne, waar zelfs op het late uur nog licht brand en gaan dan in de richting van de Rue Mouffetard.  Onderweg laten we nogmaals ons oog vallen op de fietsen die her en der staan.  ’s Nachts is de Eiffeltoren nog spectaculairder door een mooie verlichting en een vuurtorenachtige schijnwerper, waarvan de straal op ons valt ter hoogte van het Pantheon.  We wandelen de Rue Mouffetard af om te ontdekken dat de brasserie waar we vorige keer een tweetal caipirinhas gedronken hebben gesloten is.  Op het dure pleintje drink ik een alcoholvrije cocktail en voor de laatste keer bekijken we van dichtbij hoe de fietsen werken, maar we gaan te voet naar het hotel voor een welverdiende…

Nachtrust: het beddeke is van een kleiner formaat dan wat we thuis gewoon zijn, maar we kunnen er toch goed in slapen en.  We zijn vrij vroeg op om te gaan ontbijten in een gelegenheid achter de hoek.  Ons eerste plan was te gaan ontbijten in een parkje, maar de lucht is grijs en het is vrij koud.  We eten een typisch ontbijt (croissants met warme chocomel) om op krachten te komen voor een dag vol belevenissen.

Hebben we veel gewandeld?  Zeker wel, maar minder dan de vorige keer.  Hebben we veel met de metro gereden?  Ook zeker wel, maar eveneens veel minder dan de vorige keer.  Dus zouden we alles beschouwd toch minder gedaan hebben?  Nee, toch niet, want we hebben met de fiets gereden!

Op zich is dat niet zo’n spectaculair gegeven, zelfs in het boekje Parijs Anders wordt beschreven hoe je in Parijs kunt fietsen, zonder gevaar voor lijf en leden.  Maar zoals ik daarstraks al vermeldde stond er nu een fietsen… euh…ding.  Hoe zou ik het beschrijven: er staat een paal, een beetje zoals een moderne parkeermeter met daarnaast aan beide kanten fietsenhouders.  Meestal stonden die fietsenhouders goed vol met nogal rare fietsen, in ieder geval een iets steviger versie van de normale huis-tuin-en-keukenfiets.  Na enig gezoek konden we vaststellen dat je een fiets  uit de houder kon halen door middel van de code op een kaartje.  Dat kaartje verkreeg je door een procedure op de paal te volgen, waarvan de voornaamste actie was om een 150 EUR waarborg goed te keuren met je VISA-kaart.  Aan een tarief van 1 EUR voor het kaartje (geldig voor één dag, maar er zijn nog andere formules) kon je een half uur rondrijden, het volgende half uur kostte nog ‘s 1 EUR en daarna werd het duurder (vreemd, je kon nog het beste je kaartje afsluiten na iets minder dan een uur effectief gebruik van de fiets en dan opnieuw een kaartje aanmaken met opnieuw 150 EUR waarborg, in de hoop dat de waarborg van de vorige fiets ondertussen terug op de rekening stond, wait and see).  Op vele plaatsen in Parijs vind je dan zo’n fietsenontleending en daar kan je dan de fiets terug inleveren, in de buurt een beetje rondhangen en daarna opnieuw een fietsje pakken om terug te keren.  Het systeem is volautomatisch en dat is ook een beetje de zwakke kant van het systeem: wanneer de techniek niet werkt wordt het een frustrerende bezigheid.  Zo hebben we een paar keer meegemaakt dat de paal geen VISA kon ontvangen, dat de volledige reeks fietsen geblokkeerd was, dat er een half defecte fiets was (met een kapot stuur, waar mijn lief toch een hele afstand mee gereden heeft) en er is bijna altijd een rij wachtenden aan de paal, zodat je niet onmiddellijk aan een nieuwe fiets geraakt als blijkt dat het stuur kapot is.  Maar eens je vertrokken bent met een deftige fiets (het systeem bestaat pas van begin augustus) kan je overal naartoe en heb je de kans om sneller en meer interessante dingen te zien dan wanneer je te voet zou gaan.

Omdat het bedrag van 150 EUR de eerste dag nog afschrok (en we niet van de Rue Mouffetard tot aan ons hotel gefietst zijn) hebben we pas vanaf de tweede dag gefietst, te beginnen naar de Rue Beautreillis, waar het appartement staat waar Jim Morrison zijn dagen in Parijs doorbracht.  Dichtbij vonden we dan de Place des Vosges, ook weer een Jim Morrison-stek.  Op de terugweg hebben we nog Ile Saint-Louis gerond en uiteraard lang de Notre Dame gereden, en zo hadden we op relatief korte tijd veel meer gezien dan bij ons vorige bezoek.  In ons enthousiasme (het is echt wel leuk) wachtte ons in de namiddag een minder prettige ervaring: het bezoek aan Père Lachaise wilden we ook per fiets doen, tenminste toch tot aan het kerkhof rijden was onze bedoeling.  Nu hadden we altijd al gedacht “Wat als er geen fietsenontleenhouders staan in de buurt van waar we willen afstappen?”.  Tja, dan moeten we misschien een eindje stappen, of toch de metro nemen voor een paar haltes.  Dus op weg naar Père Lachaise, met de omwalling al in zicht, zien we een stalling, maar dat is toch nog wel een eindje verwijderd en er staat misschien verder ook nog een stalling.  En inderdaad zie ik een paal staan (zouden er wel plaatsen vrij zijn?), alle plaatsen blijken vrij te zijn, maar… ze werken nog niet (de uitbouw van het net is nog volop bezig, dus kan je wel ’s een lege stalling tegenkomen die nog niet in gebruik is)!  We geven de moed nog niet op en hopen op een stalling nog dichterbij.  Hoewel het al een hele tijd bergop ging zetten we nog even door, op een hoek merken we een brasserie op (mmmm, koele ijsjes en een fris glas wijn, of desnoods water…) en vragen aan de ober waar we de fietsen kwijt zouden kunnen.  “Plus haut” is zijn antwoord en we rijden verder en steiler bergop, Lucien Van Impe geven we het nakijken, we speuren zonder resultaat rond naar de stalling, we steken nog een tandje bij terwijl onze knieën kraken, de banden van de fiets smelten bijna weg onder onze kracht, tot bijna alle energie uit ons lijf geperst is en we als een miezerig hoopje zondagsfietser boven aan de helling geraken waar we een stalling zien, hopend dat er plaats is om ons vermoeid stalen ros vast te klinken en al strompelend geraken we er!  Gelukkig is de ingang van Père Lachaise op betrekkelijk korte afstand, want ik ben zo moe dat het me amper lukt om water binnen te krijgen.  Ik kan me indenken dat ik er op dat moment niet bepaald uitzie als de meest gemotiveerde persoon in de Parijse regio, maar de schoonheid van Père Lachaise (als we het moderne gedeelte overgestoken hebben) is in de volle zon bepaald overweldigend.  Ik krijg geen hoestaanval, we vinden Jim zonder probleem (als we ter plekke komen is er werkelijk niemand in de buurt van zijn graf, maar geen 5 minuten later is het een toeloop van volk, kennelijk had niemand het gevonden en hebben wij de weg getoond), voor we vertrekken is er een mogelijkheid om een sanitaire stop te doen (hier is het sanitair gratis maar vuil) en dan is het opeens sluitingstijd voor Père Lachaise.  Misschien was het omdat we de vorige keer veel vroeger ter plekke waren, maar ik had er niet bij stilgestaan dat het om een uur of zes zou sluiten.  We gaan richting metro (fietsen zit er voorlopig niet meer in) en rijden in de richting van onze volgende alternatieve stop: Belleville.

Maar eerst nog een korte impressie over een andere alternatieve locatie in Parijs:

Chinatown: het is de middag van de tweede dag als we er naartoe gaan, zoals zowat overal in Parijs aan een grote boulevard.  Ik had gelezen dat er hoge blokken stonden, oorspronkelijk gebouwd om jonge koppels naar het centrum van Parijs te lokken, maar uiteindelijk ingenomen door Chinese en andere inwijkelingen.  Een pitoreske wijk moesten we zeker niet verwachten, eerder lag de nadruk op een groot aantal winkeltjes.  Allicht zouden we er ook wel eten vinden, Chinees of dergelijke.

Het eerste wat onze aandacht trok was een McDonalds, met de M naast chinese tekens en in een pagode-achtig gebouw.  Aan de overkant van de straat stond een tweede gebouw dat opviel (tenminste omdat ik erover gelezen had): een groot winkelcentrum met een chinees restaurant waar 400 plaatsen zijn.  Het zat er niet helemaal vol, maar naar schatting een 300 chinezen zaten te tafelen.  We hebben de kaart bekeken, maar twijfelden nog of we daar wel konden binnenstappen.  In het winkelcentrum vonden we een klein eetwinkeltje met wat bekende chinese gerechten en vermits buiten het zonnetje er zwakjes doorkwam leek het me een goed idee om een schoteltje noedels en een paar nems te nemen om op een bankje op te eten.  Daar zaten we dan tussen de hoge gebouwen, voor een winkelcentrum in een miniparkje te eten van een plastiek bakje noedels, maar het smaakte en we konden genieten van het zonnetje.  Drank konden we vinden in een winkeltje met naast veel chinees gerief ook de normale frisdranken.  En toen was onze zin in Chinatown voorbij en was het tijd om verder te gaan, zijnde richting hotel om daar een fiets te nemen met bestemming Père Lachaise.

Belleville: de lectuur maakte van Belleville wel een pitoreske omgeving, met als hoogtepunt het Parc de Belleville, waar je het mooiste uitzicht over Parijs hebt.  Er zou ook voldoende gelegenheid zijn om een lekker hapje te eten, wat helemaal onze bedoeling was.  Dus kwamen we met de metro aan, zoals zowat overal in Parijs aan een grote boulevard.  De weg richting Belleville liep naar boven (pffff) en indien we ’s middags niet in Chinatown waren geweest zouden we voorzeker gedacht hebben dat we in Chinatown waren: links en rechts van de weg niks anders dan chinese restaurantjes!  Dat hadden we een paar uur geleden al gegeten, dus gingen we op zoek naar een meer geschikt restaurantje.  Helemaal bovenaan de weg was er opnieuw een McDonalds, maar we waren nog altijd op zoek naar een ander type restaurant.  Toch hadden we ook al een opmerkelijke eetgelegenheid gezien, een chinese McDonalds, of tenminste met de look van een McDonalds, maar met chinees fastfood.

Dus wij nog verder wandelend, wat na de fysieke inspanning om aan de top van Père Lachaise te geraken er eigenlijk al teveel aan was, maar de beloofde restaurantjes kwamen niet in zicht.  Dorst hadden we ondertussen voldoende en een cocktail aan happy hour-tarief kon er wel in.  Mijn caipirinha was lekker, mijn lief haar Marguerita was “Argh” bij elke slok.

Enfin, we konden nog een stapje verder zetten, maar we begonnen te vermoeden dat er gewoon geen restaurantjes waren…  De laatste mogelijkheid was om recht naar Parc de Belleville te lopen, daar moesten we zéker iets tegenkomen… maar nog altijd niks.

Maar dan, inderdaad het mooiste uitzicht over Parijs, met een volle zon, een beetje opkomende mist en een parkje dat op de flank van een heuvel lag.  Een mens zou van minder goed gezind worden, maar omdat ons eetprobleem nog altijd niet opgelost was hing er toch een wolkje boven ons hoofd.  Misschien dat de bakker ons probleem kon oplossen, maar ook hier geen ongelofelijk lekkere patisserie die ons naar een culinaire hemel kon sturen.  Och ja, een mens neemt wat hij kan, wat in mijn geval een stuk appeltaart was en voor mijn lief een pakje met drie croissants dat we op een grashelling in het park opaten.  Daarmee was onze grootste honger voorbij en konden we een conclusie trekken wat Belleville betrof: hier komen we zeker terug, om chinees te eten en te genieten van het uitzicht.  Maar voor lekker eten keerden we gewoon terug naar het Quartier Latin, lekker dicht in de buurt van het hotel en zonder diepgaand onderzoek waren we er zeker van om iets lekkers te vinden.

Quartier Latin: het metrostation Cluny- La Sorbonne is allicht de mooiste metrostation in Parijs, met mozaïk op het plafond.  Je kan er langs twee kanten uit, het een wat dichter tegen het hotel dan het andere.  Bij onze aankomst hadden we de uitgang genomen die het verst van het hotel verwijderd lag en daar was direct een McDonalds.  Ook nu namen we die uitgang, maar McDonalds was niet onze bestemming, we gingen dieper de straatjes in op zoek naar een poulet rôti.  En simpel dat het was!  Het ene na het andere restaurant met allerhande menu’s.  We moesten niet eens ver lopen om een tafeltje te vinden op het terras van een etablissement op de hoek dat poulet rôti op het menu staan had.  De kwaliteit kon natuurlijk beter, maar we hadden honger en die was al veel minder toen we alles op hadden.  De wijn was lekker en noodzakelijk.  Op de andere hoek was een ijskreemtent waar we een simpel bolleke op een horentje namen om de culinaire avond te besluiten.

Het was natuurlijk zaterdagavond en de wijk draaide op volle toeren.  Ondanks alle fysieke inspanningen van de dag moesten we zeker nog een toertje fietsen en wat konden we beter doen dan een kijkje te gaan nemen aan de Notre Dame.  Het interesseert me maar matig om een uur in de rij te staan om bovenop de Notre Dame te klimmen, alhoewel het zicht daarboven wel uniek zal zijn, maar op een zaterdagavond is er een leuke sfeer op en rond het plein aan de Notre Dame.  Vuurartiesten hebben ons een mooie show gegeven, aan de oevers van de Seine had een charmezanger veel succes terwijl de Bateaux Mouche de oevers fel verlichtten, er waren zelfs opnames van een videoclip op een brug over de Seine…  Na een korte rit met de fiets zijn we terug in ons hotel, zeker niet laat voor een zaterdagavond, maar we zijn echt moe en per slot van rekening hebben we nog een volle dag Parijs tegoed.  En de volgende ochtend wacht ons een lekker…

Ontbijt: het ontbijt van gisteren was niet speciaal voor wat het ons kostte, dus hadden we al besloten om te ontbijten in het hotel.  Normaal gezien zouden we ongeveer als eerste aan tafel zitten, maar we slapen door tot bijna negen uur, dat was al heel lang geleden.  We maken ons snel klaar en bestellen een chocomel voor bij het stokbrood.  Het duurt wel effe voordat we ons eten krijgen want het moet kennelijk nog gehaald worden (de dame die het ontbijt verzorgt verlaat het hotel en komt met 2 verse stokbroden terug).  Als we dan toch zouden vergelijken met onze vorige trip in Parijs: het ontbijt was toen veel beter, daar moeten we volgende keer een oplossing voor vinden.  Maar genoeg gelanterfant, we moeten dringend op weg om op tijd aan te komen in…

Musée d’Orsay: we moeten een tiental minuten ondergronds afleggen om aan het treinstation te geraken.  We willen nog veel doen vandaag, dus hebben we een strak schema.  Er is al veel volk aan Musée d’Orsay en we moeten dan ook een kwartier aanschuiven.  Gelukkig worden we net op tijd naar de andere ingang geloodsd en kunnen we gaan genieten van de impressionisten.  In de weken vóór onze reis was er op Nederland een serie over de impressionisten en met de nieuwe achtergrondinformatie kunnen we de kunstenaars en hun schilderijen op een andere manier bekijken.  Manet, Degas, Renoir, Monet en Cézanne staan nu veel dichterbij en we zien zelfs schilderijen die in de serie voorkwamen.  Op mijn ingangskaartje staat trouwens Olympia van Manet, een fabuleus werk dat indertijd voor enorme opschudding zorgde in de Salon (later blijkt dat ik het kaartje kwijtgeraakt ben…).  Er is ook nog een aparte tentoonstelling van Cézanne tot Picasso, maar ons schema laat het niet toe.

Mijn held blijft nog altijd Van Gogh, die een veel korter leven beschoren was dan de collega’s uit de serie.  Als de impressionisten al zo moeilijk aanvaardt werden door de kenners en critici, hoe moet het dan voor Van Gogh geweest zijn om met schilderijen voor de dag te komen die zelfs nu nog amper kunnen bevat worden?

Ik heb 2 posters van l’Eglise d’Auvers sur Oise thuis, maar de kleuren zijn veel minder intens dan het origineel.  Dus geef ik mezelf een exemplaar uit het winkeltje van Musée d’Orsay cadeau.  Ik zal het de ganse weg en tot thuis bijzonder voorzichtig moeten behandelen om een fraai werkje te kunnen inkaderen.  Ik heb op het moment zelf al schrik om het in de metro te moeten vervoeren.

We kunnen nog even snel op het dakterras van het museum (met weerom een schitterend zicht op Parijs, dat waarschijnlijk van alle kanten even indrukwekkend is) maar dan is het onherroepelijk tijd om naar het hotel terug te keren, zodat we om 12 uur kunnen uitchecken.  Gezien de vriendelijkheid van het personeel twijfelen we er niet aan dat we onze bagage daar kunnen laten staan totdat het tijd is om huis te gaan.  We moeten er natuurlijk een grapje bij nemen, de balieman is niet alleen vriendelijk maar ook bijzonder “grappig”.

Quartier Latin: we worden met de dag slimmer en besluiten niet op jacht te gaan naar eten, maar simpelweg een restaurantje te zoeken in het Quartier Latin.  Italiaans, Grieks, Frans, Chinees, Japans, Tunesisch, Turks en waarschijnlijk nog vele andere soorten restaurants vind je er, maar we doen niet moeilijk en zetten ons op een terras van een pizzeria voor een pizza met rosé.  Ze lijken er niet bepaald blij met onze klandisie (we besteden ook niet veel geld aan eten) maar de pizza is voortreffelijk en de wijn niet veel minder.  We krijgen ook gratis en voor niets een grote fles water, of wacht, ze is niet voor niets, ze komt zelfs goed van pas omdat mijn lief zich verslikt.  De karaf rosé had anders snel leeg geweest…

Als dessert kiezen we weer voor een lekker bolleke ijskreem en we gaan nog effe naar het parkje aan Saint-Séverin, waar we de eerste dag ook al even zaten.  Toen we hier vanmorgen langs wandelden lagen de duiven op hun buik in het gras, wat een raar zicht was (spijtig genoeg hebben we ze niet gefotografeerd).  Ondertussen zijn ze weer helemaal te poot en zijn klaar voor een feestmaal: van de 3 croissants die we gisteren kochten in Belleville zijn er nog twee overgebleven en wanneer ik de stukjes op de grond gooi vliegen alle duiven razend op de croissant af (dit hebben we wel op foto).  We spelen nog wat door de duiven heen en weer te laten vliegen en dan vervolgen we ons schema richting…

Marché aux puces : alweer een alternatief monument in Parijs.  Het is een enorm grote vlooienmarkt met gespecialiseerde markten (marktjes in de markt) voor antiek en snuisterijen.  Hiervoor moeten we wel een lange weg afleggen met de metro (de langste) en dan nog een eind wandelen tot buiten de Périférique.  Op het kaartje lijkt de afstand niet zo ver, maar wanneer we uit de metro van Port de Clignancourt stappen zien we de Marché zelfs niet in de verte.  We wandelen in de richting, aan de eerste lichten is een gewoon marktje aan de gang, met toeristische stalletjes vol kettingen, T-shirts, beeldjes en dergelijke alsof we op een festival zijn.  Strak schema + slechte benen = enkel dit marktje en dan weer terug.  Mijn lief vindt haar cadeautje voor zichzelf: een mooie ketting.  En wijle weg.

Parc du Luxembourg: traditioneel moeten we in het Parc een crêpe eten, die heeft ons vorige keer zeer gesmaakt.  Maar we zijn er nog lang niet, want eerst rijden we met de metro tot in Gare du Nord, waar we een trein nemen richting Luxembourg.  En voor de eerste keer moeten we lang wachten in Parijs, ons schema wordt met de minuut strakker, op het perron verschijnt er meer en meer volk, de honger naar een pannenkoek wordt groter maar de zin om er nog voor te stappen wordt kleiner.  Maar geen gejammer, de trein komt toch, we vinden zelfs een plaatsje om te zitten (de meeste mensen blijven in de buurt van de deuren staan, opeengepakt, terwijl er tussen de zetels zoveel plaats is).  Parc du Luxembourg is onherkenbaar ten opzichte van de vorige keer: toen een rustig park waar we op een stoeltje konden zitten, nu een park met honderden mensen die van de zon genieten.  W doorkruisen het park op zoek naar de crêperie van de vorige keer en kunnen ons alsnog op een bankje nestelen om van de crêpe te genieten.  Tegen deze tijd is mijn lief niet meer bereid om nog veel meters te voet af te leggen en gelijk heeft ze, het zijn vermoeiende uren.  Toch moeten we nog verder, richting Pantheon om daar iets te gaan drinken.  In één van de winkeltjes vindt mijn lief nog een tweede cadeautje voor zichzelf (ik heb er al drie: de sweater van Tati, een zonnebril en de poster van Van Gogh) en vermits we van plan zijn om van hieruit verder te gaan met de fiets spot mijn lief een terrasje tegenover een fietsenontleenmachine.  We zijn effe weg van de toeristische drukte (hoewel we toch maar een straat van het Pantheon verwijderd zijn) en drinken een lekkere pichet witte wijn.  We zien ook hoe meer en meer fietsen plaats vinden in hun stalling, zodat we seffens snel verder kunnen naar de volgende bestemming.  Taxi 4 en een witte Peugeot komen nog ter sprake in de tijd die we genieten van de laatste rust in Parijs.  Dan maken we kennis met de mindere kanten van de fietsen…

Pech met de fietsen: de stalling recht tegenover ons wil geen Visa lezen (wat nodig is om een nieuw kaartje te kopen), de volgende stalling kampt met hetzelfde probleem (we zijn dan al een straat verder gelopen), de derde heeft geen fietsen meer maar hier kunnen we alvast een kaartje kopen, nog een straat verder kunnen we dan toch een fiets vinden, maar eerst moeten we een koppel Hollanders verder helpen.  Geen nood, ondanks het strakke schema zitten we nu op de fiets en kunnen we de Seine oversteken voor twee bezoekjes.  Het eerste is de Promenade Plantée.  We hadden deze alternatieve bestemming misschien liever te voet gedaan, omdat het een uniek stukje Parijs is: je loopt boven op een oude spoorwegverbinding dat nu een groene zone is.  Onderin vind je winkels waarin kunstenaars hun waren verkopen.  Het zijn chique winkels die enkel interessant zijn met een dikke portemonnee.  We krijgen een idee door er voorbij te rijden, maar ze zijn toch dicht, evenals onze portemonnee.  Dan maar naar Place des Vosges, nu met beter weer dan gisterenmorgen en dat merken we ook onmiddellijk omdat er ook hier enorm veel mensen genieten van de zon, er is amper nog een plekje te vinden op het gras.  We besteden de korte tijd aan rusten en besluiten om te gaan voor de korte pijn: als we hier nu vertrekken kunnen we onze spullen gaan halen in het hotel en hebben we aan Gare du Nord nog tijd om op een terrasje een laatste wijntje te drinken en zelfs nog iets te eten.  Alleen een probleem met het vervoer kan nog roet in het eten gooien…  Dus laat de dichtsbijzijnde fietsenstalling het afweten, allemaal rode lichtjes en dus geen fietsen beschikbaar te wijten aan een technisch probleem.  Aan de stalling verder staat een lange rij maar we kunnen niet anders dan hier een fiets nemen.  Wanneer blijkt dat het stuur van de fiets die mijn lief neemt kapot is (het staat los) en er ondertussen weer een lange file staat, moeten we zo verder (verderop is ook een stalling en misschien kunnen we daar van fiets wisselen, maar weer een lange file en dus verder) voor een laatste fietstocht die beter had gekund.  We kennen nu wel de positieve en negatieve kanten van het syteem!  Voor alle duidelijkheid:

–          positief: heel leuk!

–          negatief: soms bergop en technische problemen.

Terug naar huis: ook de metro bezorgd ons wat vertraging, ’s zondags zijn er lang niet zoveel rijtuigen.  We komen dan ook vrij laat aan de Gare du Nord en een terrasje zit er echt niet meer in.  We doen het dan zoals vorige keer met een McDonalds die we op een bankje opeten.  Van hieraf is alles een beetje triest, het is geen leuk vooruitzicht om terug te moeten keren, alhoewel we de kindjes wel missen.  We hebben de afgelopen dagen vaak aan hen gedacht en ik weet al dat ik nog effe in hun kamer ga kijken of ze wel goed slapen.  Maar nu in Parijs is er nog maar net tijd om een sanitaire stop te maken en ons in de trein te nestelen.  Weerom moeten we de rechtmatige eigenaar van een zitplaats vragen om een andere wagon op te zoeken en dan is het in één stuk naar Brussel Zuid.  Gelukkig bestaat de Thalys, want met de wagen nog al deze kilometers afmalen op weg naar huis zou ik niet leuk vinden.

Ons plan om op een alternatieve manier Parijs te bezoeken is misschien niet helemaal gelukt, maar we hebben zeker mooie nieuwe dingen gezien.  Wil je zelf de alternatieve toer op dan is het boekje Parijs Anders geen slechte keuze (ook te vinden in de bibliotheek), samen met nog een aantal tips van op internet (geocoaches bijvoorbeeld), maar weet dat je dan vaak grote afstanden te voet moet afleggen (terwijl wij aan de luie kant zijn).

Op onze laatste treinetappe Brussel Zuid – Vilvoorde maken we nog kennis met de vriendelijkheid van een conducteur: een koppel naast ons toont hun ticketten en babbelt over het EBS-ticket, waarmee je naar Parijs rijdt vanuit eender welk Belgisch station.  Wij hebben maar één zo’n ticket, het andere is een gewoon, maar de man doet er niet moeilijk over, knipt ze en zegt enkel nog goede avond en gaat verder.  Zeer mooi gebaar.

En dan zijn we thuis, na het kort stukje met de auto, waar we morgen opnieuw starten met het dagelijkse leven.  De volgende trip naar Parijs zal nog enkele maanden (jaren) op zich moeten laten wachten, maar wat we de eerste keer misten hebben we nu gezien.  Er valt natuurlijk nog zoveel te doen en ik kan me moeilijk indenken dat we ons er zouden vervelen.  Maar Barcelona blijkt ook zeker de moeite waard, volgend jaar dan.  Ik kijk er al naar uit!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *