Dag –1: kids, zoals je weet begin je niet aan een trip naar Londen zonder voorbereiding.  In het voorjaar van 2018 was ik dan ook bezig met het plannen van een driedaagse uitstap tijdens de krokusvakantie: hoe gaan we ernaartoe, waar overnachten we, wat gaan we bekijken, waar gaan we eten?  Ik wou niet alle details plannen, maar ik wou een idee van de mogelijkheden.

Vervoer was mijn eerste bezorgdheid.  Met een ongelimiteerd budget ga je met de Eurostar tot in St Pancras Station, en je boekt een hotel in de buurt van het station, maar ik zocht iets voor een derde van dat budget.  Een hotel aan de rand van Londen dan maar en met de auto op de Shuttle.  Twee uur onderweg naar Calais plus nog meer dan een uur rijden tussen Folkestone en het hotel, dat is de prijs die je betaalt voor een kleiner budget, maar vorige keer viel dat ook best mee.

Het hotel vond ik in Greenwich, goed bereikbaar vanuit Folkestone en op 20 minuten met de trein van het centrum van Londen, veel beter kon ik niet vinden.  Prijs/kwaliteit was de Premier Inn vorige keer een goede keuze, dus daar moest ik ook niet aan twijfelen.

Ik boekte al één attractie: Madame Tussauds konden we al op onze eerste dag doen.

 

Dag 1: op tijd wakker, nog effe naar de Okay voor eten voor onderweg en dan richting Calais.  Check-in was ten laatste om 10:50 en de GPS gaf 10:49 aan als aankomstuur.  Geen tijd dus om onderweg te lummelen of te tanken!  Om 10:49 stonden we inderdaad aan de check-in, de automaat kende ons al en 26 minuten later reden we de tunnel onder richting Engeland.  Nog ’s 30 minuten later draaiden ik de knop om: links rijden!  Dat lukte best en iets na de middag waren we al aan het hotel.

Tijdens mijn voorbereidingen had ik gelezen dat parkeren op het terrein van het hotel zo goed als uitgesloten is, ze hebben een beperkt aantal plaatsen, je moet ook eerst inchecken en dan nog heb je weinig kans.  En in de buurt is er amper een plaats te vinden.  Na een kwartier zoeken zette ik me toch ergens om snel naar de receptie van het hotel te kunnen, maar … ze hebben geen plaats meer vrij, ik moest me maar op straat parkeren en dan in het oog houden hoe lang ik daar mag blijven staan, wanneer ik opnieuw geld moet insteken, enzoverder … en, oh ja, je kan pas inchecken vanaf 2 uur (oké, dat stond ook zo vermeld op de boeking, maar ik had toch gehoopt wat vroeger op de kamer te kunnen).  Maar eerst dus een parkeerplaats vinden.

Preparation is key, ik had dus al een alternatief klaar voor het geval ik niet aan het hotel kon staan: een app waarmee je een parkeerplaats kan boeken die meestal op de oprit van iemand is.  De plaats die ik op voorhand bekeken had was nog vrij volgens de app, dus voor £18 had ik een veilige plaats gevonden waar ik kon blijven staan tot aan ons vertrek, hooguit 10 minuten te voet van ons hotel.  Ik kreeg direct een mail met alle nodige uitleg: de exacte plaats (plaats nummer 1 vóór de huizen met nummer 7, 8 en 9), een link naar Google Maps, Waze of Apple Maps met de routebeschrijving (drie straten verder, memo voor mezelf: links rijden!) en de telefoonnummers van de eigenaar en de helpdesk.  Vijf minuten later zoek ik de vrije plaats, maar er staat al een zwarte Fiat 500 (mooie auto, trouwens)!  Na enige binnensmondse vloeken bel ik de eigenaar van de parkeerplaats, die geen weet heeft van een zwarte Fiat, niks kan nakijken, en me vraagt om de boeking dan maar te annuleren en een andere plaats te zoeken.

Gelukkig had ik nog een derde optie, namelijk een openbare parkeerplaats waar ik op een pleintje kon parkeren.  Alleen waren de betalingsmodaliteiten niet zo duidelijk terug te vinden op de website van de gemeente.

Vanguard Street Car Parking bleek voldoende plaatsen te hebben, dat was al een geruststelling toen we daar aankwamen.  Betalen gebeurde met een klassieke parkeermeter waar alleen munten in passen, of, als dat niet zou werken om één of andere reden, kon je betalen via de app RingGo.  Munten had ik sowieso niet, dus nogmaals proberen om de app te downloaden (wat thuis niet gelukt was, waarschijnlijk een app die je alleen op de Britse App Store kan vinden) maar ook hier had ik geen succes.  Misschien kon ik wel via de website aan de app geraken.  Niet dus, maar ik kon daar wel netjes al mijn gegevens inbrengen en een parkeerplaats betalen.  Tot ik gevraagd werd om mijn betaling te valideren door middel van dat kaske dat ge nodig hebt om thuisbanking te doen!  Ze noemen het niet voor niks THUISbanking, het kaske ligt dus altijd thuis.  Onderweg gebruik je PayPall ofzo!  Vloeken deed ik ondertussen al luidop want als deze optie niet werkte dan wist ik het ook helemaal niet.

Kalmte kan je redden, heb ik altijd horen zeggen, ik besloot dus om met de kinderen even naar de lokale Tesco te gaan, een buurtsupermarkt waar ik toch moest zijn omdat iemand me gevraagd had om iets specifieks Engels mee te brengen (ze hadden het niet, maar kom, dat was ik nu al wel gewoon aan het worden), we gingen ook nog effe langs het station van waaruit we verder naar Londen konden reizen (en het ticketmachien kon ook niet de juiste tickets afleveren, maar kom, dat had ik tegen dan wel kunnen denken) en dus gingen we terug naar Vanguard Street.  Even de betaalautomaat opnieuw bekijken kon me misschien wel helpen.  En ja hoor, er was een mogelijkheid om een telefoonnummer te bellen om zo te betalen.  Wat toen gebeurde hield ik niet voor mogelijk: de metalen stem vroeg me of ik mijn grijze BMW met nummerplaat xxx wilde parkeren op Vanguard Street Car Park (druk op 1), of ik wilde betalen met visa-kaart xxx (geef de code in op de achterkant van je kaart) en hoeveel uur of minuten ik daar wilde blijven!  Ik kon dus zonder problemen blijven staan tot het einde van de dag, zonder me nog druk te hoeven maken.  Oké, de stem kende mijn gegevens omdat ik ze al ingegeven had op de website, het was geen tovenarij, maar ik was toch aangenaam verrast.  Morgenvroeg zou ik rond 8 uur hetzelfde doen en opgelost was het parkeerprobleem.

We waren ondertussen al dicht tegen 2 uur dus gingen we naar het hotel om in te checken.  Omdat ik de check-in ook al online gedaan had hoefde ik alleen maar te bevestigen aan een machine en 5 minuten later lieten we alle hebben en houden in de hotelkamer en waren we klaar om naar Madame Tussauds te gaan, maar eerst tickets kopen voor de trein.

Aan de andere kant van het hotel is een ander station, hier hadden ze wel een loket met een vriendelijke man die me hielp met een Oyster card en tickets voor de kinderen.  Voor de Oyster card zelf betaalde ik £5 deposit, aan een machine kon ik die kaart dan opladen (ik gokte op £20 voor de 3 dagen) en dan moest ik gewoon bij het binnenkomen van het station en bij het verlaten van het station van aankomst de kaart scannen.  Voor de kinderen moesten we elke dag tickets nemen die de ganse dag geldig waren, maar dat lukte ook wonderwel.  Het eerste stuk was met de trein, dus konden we al een stukje van Londen zien, vanaf Londen Bridge was het met de undergorund naar Baker Street.

Ruim op tijd stonden we in de rij aan Madame Tussauds, zoals vermeld had ik die tickets al gekocht en ik kon ze tonen op mijn iPhone.  En hier begon dan onze uitstap in Londen.  De reis lag achter ons, tijd om te relaxen en wassen beelden te bewonderen.  Ik zou kunnen zeggen dat we hier vooral waren voor de kinderen, wat ook echt het geval was, maar ik moet zeggen dat de wassen beelden er soms akelig echt uit zien.  Lore was niet op haar gemak om er dichtbij te komen om een foto te maken, pas vanaf Shreck had ze er een beetje vertrouwen in.  Nils durfde al zonder problemen naar Rihanna te gaan staan.  Buiten de wassen beelden van bekende figuren heb je nog een “taxirit” door de geschiedenis van Londen, en een 4D film over de superhelden, beide zeer de moeite om te doen en een beetje meer actie dan de wassen beelden (die gelukkig nog niet zo geavanceerd zijn dat ze kunnen bewegen).

Met de underground stonden we op geen tijd bij Picadilly Circus.  De wand met reclames is toch vooral de publiekstrekker en we bleven dan ook een paar minuten vol bewondering staan kijken.  Tot het tijd was om te gaan eten.  De eerste culinaire stop: Nando’s.  Vorige keer hadden we daar lekkere kip gegeten, want het is een kiprestaurant, en ook nu konden we daar terecht voor een lekker stuk kip.  Nando’s lijkt een beetje meer op een echt restaurant, al zal je daar niet zoals in België gedurende uren aan tafel zitten.  Maar de bediening is vriendelijk, het eten is er lekker, en het decor is mooi.  De eerste opdracht was geslaagd, Madame Tussauds bekijken en gaan eten.  En dan terug naar het hotel, want alhoewel het pas 7 uur was voelde niemand nog iets voor een lange wandeling.  Te voet tot aan Trafalgar Square en de underground tot aan Londen Bridge, van daaruit weer naar het station van Greenwich en de Premier Inn.

Waar we niet aan gedacht hadden was om een adapter mee te nemen voor de stroom, want het stopcontact in de UK is echt wel helemaal anders.  Ik was zo gewoon geraakt dat de stopcontacten in een hotel eerder universeel waren, maar in de UK en de USA is dat dus niet het geval.  Gelukkig troffen we een heel lieve dame aan de receptie die zocht in een mandje onder haar desk om een goede adapter te vinden.  Diezelfde lieve dame hielp ons dan ook nog aan een drankje in het restaurant van het hotel en dan was het echt tijd om te gaan slapen.  Door het uur verschil is 10 uur ’s avonds in Londen gelijk aan 11 uur ’s avonds bij ons, en zo laat was het ondertussen geworden

Dag 2: een hele dag shoppen en wandelen op het programma, maar eerste bellen naar RingGo om de parking te betalen (weerom foutloos gelukt).  In de Premier Inn kan je voor £10.50 een uitgebreid ontbijt krijgen, maar we kozen om naar de Tesco te gaan, waar we voor 80 pence een croissant konden vinden en tot groot jolijt van Lore ook mini-donuts.  Aangevuld met fruitsap, melk en water kwamen we alles tezamen aan bijna £8 voor ons ontbijt, dat konden we niet beter doen in het hotel.  De auto bleek nog ongedeerd op dezelfde plaats te staan, voor de kinderen vonden we wel de juiste tickets aan het station en met de DLR reden we vooral bovengronds naar Londen (tot Bank Station en dan met de underground naar Tottenham Court Road Station).  Ik zou het zeker aanraden om een paar verplaatsingen bovengronds te doen, je komt zo op plaatsen die je anders nooit zou zien, zoals Canary Warf.

Tottenham Court Road ligt om de hoek van de Primark.  En ook in de buurt ligt de Boots, een soort van apotheker in het groot.  De Boots ligt trouwens overal in de buurt, je vindt ze overal verspreid in Londen.  Bij Boots vind je ook zonder problemen de adapter die je nodig hebt om het strromnet aan te passen.  Ik had die van het hotel nog, dus volgende keer als ik in de UK ben weet ik waar ik moet zijn.  Lore had al te vaak gewinkeld in de Primark, het was dus Nils die er een T-shirt vond.  Van daaruit konden we naar Carnaby Street en de Adidas Originals en Vans Store.  Dan naar Hamley’s, waar we naast hopen speelgoed ook Luikse wafels vonden, dat kon ermee door voor een lunch.  De regen speelde ons een beetje parten, want we moesten er nog door naar de Disney Store, de Forever 21 en de M&M’s World.  Over Forever 21 valt te discussiëren, want het is een kledingwinkel, maar beide andere zijn de moeite waard.  M&M’s World kan je natuurlijk niet verlaten zonder een pot M&M’s en een paar kousen.  De tegenovergelegen Lego’s World hebben we niet gedaan vanwege een lange aanschuif en de regen.  Op Leicester Square probeerden we wel om in de McDonalds te gaan eten, maar die zat stampvol (en zelfs de aanschuif aan de toiletten was te lang), dus werd het de Burger King aan de overkant van het plein.  Ook eetbaar, maar wat minder volk en toegankelijke toiletten.  Het moet gezegd dat het al ergens tegen 4 uur was, maar blijkbaar eten de Londenaren en toeristen gewoon massaal op elk moment van de dag, and so did we.

Nog tijd genoeg om langs Harrods te gaan.  Lore had op school een spreekbeurt gemaakt over Harrods en dan kon deze magnifieke winkel niet ontbreken op ons programma.  En met de underground kom je toch overal.  De winkel is groot en mooi, met voor elk product een gepaste afdeling, of het nu over kleding, eten, technologie of speelgoed gaat.  Met de roltrap en een gepast aantal kilometers kom je overal in de winkel.  Mijn eerste foto van de uitstap is op een legobankje met 5 legovrouwen 🙂

Laatste stop van de dag: de Big Ben.  Weer maar een kleine stap met de underground, met zo mogelijk nog meer roltrappen dan in Harrods, om dan de Big Ben niet te zien: de toren staat ingepakt, en de klok zou tijdens de werken zelfs niet meer ter plaatse zijn.  We konden nog wel wat mooie foto’s maken van de avondlijke London Eye en in gezamenlijk overleg besloten we om terug te keren naar het hotel.  Waarschijnlijk konden we daar nog een laatste maaltijd krijgen.

In het restaurant was de service niet perfect, maar wat kan je verwachten, het is niet hun core business, maar het eten was best lekker (mijn fish and chips zelf heel lekker) en onze honger was weer gestild.  Moe en tevreden konden we weer onder de lakens.

Dag 3: ontbijt van bij Tesco, de wagen even gaan checken en dan weer de trein op naar Victoria Station.  Ook nu kwamen we bovengrond een paar zaken tegen die we anders niet zouden zien, zoals Battersea Power Station.  Uiteindelijke bestemming was Buckingham Palace, waar we de guards zagen van ver, in een grijze jas en voor de rest veel volk om de guards in grijze jas te zien.  Het gouden standbeeld was perfect voor de foto’s, met mooie zonnestralen.  Daarna moesten we nog één ding zien, de Tower Bridge, voor het tijd was om richting Vanguard Street te gaan en dan met de auto de trein op in Folkestone.  De metro bracht ons al naar Londen Bridge, van daaruit heb je een eerste mooi vergezicht op de Tower Bridge.  Ook van de partij: de regen.  De zon had opeens plaats gemaakt voor donkere wolken en onder een wolkbreuk gingen we op zoek naar KFC (we moesten toch ook eten).  Met de iPhone als GPS, striemende regen in onze nek, vonden we uiteindelijk KFC, een klein bordje ergens aan trappen die je onder de grond naar KFC brengen.  Net na 12 uur stond er al een lange file, de ruimte was niet erg gezelling en ik vroeg me af hoeveel het zou kosten om dit uit te baten, op een paar meters van de Tower of London, en hoeveel volk er dan elke dag een menu moest eten om uit de kosten te geraken.  Buiten was het weer volop zon en zo konden we rustig over de Tower Bridge wandelen en verder door naar Londen Bridge Station.

Mijn schatting van £20 op mijn Oyster card was niet zo slecht.  Toen we daarstraks aankwamen in Londen Bridge stond er nog 10 pence op mijn kaart.  Niet voldoende voor onze laatste etappe van Londen Bridge naar Vanguard Street, daarvoor moest ik nog een ticket nemen.  Ik had gekozen om af te stappen in het station van Deptford, dat lag het dichtste bij de parking.  De straat liep zowat parallel met de straat van het hotel, maar deze straat was veel kleurrijker, met winkels die kleurige manden en potten op straat verkochten, groenten- en fruitwinkels en zelfs een viswinkel.  En ik hoorde een paar mannen bezig over Jamaica.  We waren dus wel degelijk in Little Jamaica belandt (geen idee of dat echt zo genoemd wordt, maar ik vind het een goede naam).

Ook nu bleek de auto er nog te staan, ongeschonden.  ’s Morgens had ik wel een boete onder mijn ruitenwisser gevonden van de eerste dag (nogal doorweekt, al stak ze in een plastic mapje).  Maar ik had bewijs dat ik netjes betaald had, de £80 boete zou ik allicht wel kunnen wegwerken.  Zelfde voor de £18 die ik betaald had voor de tweede parkeeroptie met de zwarte fiat 500, waar ik nu al £6 voor teruggekregen had, maar ik hoopte nog op de overige £12.

Tijd genoeg om ruim op tijd aan te komen in Folkestone, zelfs met een tussenstop voor popcorn en chips stonden we tijdig aan de check-in om een trein vroeger naar Calais te kunnen nemen, dat kwam van pas.  Nog tanken in België, mijn laatste croissant van de Tesco eten (en de kindjes hun mini-donuts) en even na 8 uur ’s avonds waren we weer thuis.  Moe, dat wel, maar met een goed gevoel over een leuke uitstap.

Zouden we de dingen anders aanpakken?  De parkeerproblemen in Greenwich zullen me een mogelijke volgende keer doen nadenken over het hotel, misschien vinden we wel iets in de buurt waar het hotel wel een parking heeft.  Het zou ook fijn zijn om de hele uitstap te maken onder een stralende zon, maar dan moeten we beter naar een tropisch eiland gaan en niet naar Londen.  Voor de rest hou ik veel van Londen en het zou me verbazen moest ik er niet snel weer naartoe gaan, bijvoorbeeld in 2019 wanneer er een tentoonstelling is van Van Gogh in Tate Modern.

Twee jaar geleden waren we er ook en het belangrijkste verschil is dat ik toen nog alles ter plaatse uitdokterde met de kaart van Londen (stratenplan en plan van de metro), terwijl ik nu alles deed met de iPhone.  De vooruitgang staat niet stil.

Belangrijke ontdekkingen?  De croissants en mini-donuts van Tesco!  Of hoe je voor een klein budget een degelijk ontbijt kan hebben.  En de winkelstraat nabij het station van Deptford.  Je reis plannen heeft zeker voordelen, we hebben alles kunnen doen wat gepland was, maar voor echte ontdekkingen is er dan geen tijd meer.  Maar het zijn soms de kleine dingen die het verschil maken en Little Jamaica is zoiets.