19/7: iets later dan verwacht, dus rond half negen, vertrokken richting Sant Pere Pescador (dat is richting Sterrebeek, maar dan 1280 kilometer verder).

20/7: zonder problemen tot op de camping geraakt.  de sleutel van de bungalow is er nog niet, maar we hebben ons al voorzien van zwemkledij.  de sleutel laat zeer lang op zich wachten, we kunnen dus twee keer zwemmen én een ijsje eten én tapas gaan eten én nog lang wachten, maar eindelijk geraken we toch in onze bungalow iets na vier uur, twee plaatsjes verder dan vorig jaar.  ’s avonds is er dan de eerste minidisco: Lore zoals het hoort gekleed in haar spaanse kleedje.  de muziek is helemaal anders dan vorig jaar, maar de pret is niet minder.  ’s nachts is het vechten om de juiste plek in bed.

21/7: weinig te merken van de nationale feestdag.  gelukkig is er een markt  in Sant Pere.  het brugske is helemaal vernieuwd, met nu plaats voor de voetgangers.  de marktjes zijn overal hetzelfde met dezelfde kraampjes met dezelfde spullen.  daartussen vind ik een nieuwe short.  de kindjes zijn blij dat ze zo ver mogen stappen, waarna we op een rustig pleintje een cerveza gaan drinken.  voor Lore vinden we daar een bikini van Charmmy Kitty (de generieke tegenhanger van Hello Kitty).  de namiddag vullen we in het zwembad, op het strand en op het terras van onze favoriete restaurant aan de overkant van de camping.  al dacht Nils dat we andere plannen hadden om te gaan eten want hij vroeg: gaan wij dan daar eten? en hij wees naar de bungalow aan de overkant.  de pizza vegetal is weer zeer lekker en dan rest ons nog alleen de minidisco voor het tijd is om te gaan slapen.  we horen nog een paar nieuwe liedjes, maar de klassiekers zijn nu al: je suis un musicien (ik ben een muzikantje), head-shoulders-knee and toe, en iets met schöne tag.  morgen is het een verjaardag, maar we zijn de lampionekes, vlagjes en balonnen vergeten…

22/7:mijn verjaardag! kadoosjes! ik heb gekregen: iets met stokjes dat goed riekt, lichtjessleutelhanger, wind-zonnebloem, massageolie, iets dat tintelt!  en een zalig dagje in Cadaqués!  heb gekocht: short en broek, nog geen sjacosh.  super lekkere tapa’s gaan eten.  zalig gezwommen bij de kerk, dos cervezas besteld!!  Ballekes aan bungalow gegeten, eva gebeld voor recept mmmmmmmaragrita!

23/7: help, we worden wakker met grijze wolken.  help, het is middag en het is nog altijd bewolkt.  geen zwembad of strand dus om naartoe te gaan.  meestal is het 27 à 28 graden om 10 uur, nu is het 22 à 23 graden.  we maken van de gelegenheid gebruik om naar Castelló d’Empuries te gaan, waar er een mooie oude kerk/basiliek is, een mega skatepark een een terrasje met de vriendelijkste ober van heel Spanje.  daarna gaan we nog winkelen in de Lidl (Lidl is spaans voor Lidl) en hebben we een lekkere eenvoudige lunch aan onze bungalow.  vermits we ons niks aantrekken van het weer gaan we toch zwemmen, al zijn we alleen in het zwembad.  de voorbereidingen voor de bbq lopen goed: groenten halen, vlees halen, houtskool halen, …  totdat er een vork valt op de teen van mijn lief en het bloed er letterlijk uit spuit.  effe paniek in de keet, maar nadat de teen (samen met de rest van de voet!) een paar minuten in de hoogte gelegen heeft is alles weer oké en hebben wij weer een straf verhaal.  toch ook weer de minidisco gedaan met volgende klassiekers: the goblin dance (jawel, de kabouterdans van kabouter plop), chichiwa (wat we ondertussen mee doen), de olifant heeft de allerdikste billen, heute ist so ein schöne tag lalalalala… het was inderdaad weer een mooie dag.  voor morgen hopen we op beter weer.

24/7: onze gebeden zijn verhoord: het is weer volop zon (ze brandt!).  het enige wat we kunnen doen is gaan zwemmen, niet in de zee want er is teveel wind (dan zouden we zandmannekes zijn), maar in het zwembad.  na een lange tocht van ongeveer 60 seconden zijn we er en dan kunnen we onderwaterfoto’s nemen (zeer cool, zo heeft het zijn nut dat het vorige toestel gevallen is, dat er op getrapt is én dat het de ganse nacht in de regen gelegen heeft, het nieuwe toestel kan trouwens tegen al het bovenstaande).  weer lekker eten op ons terrasje aan de bungalow en dan zwemmen! gevolgd door zwemmen! (na een kleine pauze) en een ijsje.  na bbq n°2 is het weer tijd voor de minidisco en tijd om te gaan slapen.

25/7: volop zon, maar teveel wind om naar het strand te gaan.  aan het laatste rondpunt vóór Cadaqués slaan we af richting El Port de la Selva, een klein vissersdorpje waar we een sfeer à la Cadaqués hopen te vinden.  eerst moeten we negen kilometer door de bergen, met tientallen bochten.  wanneer we aankomen vinden we niets!  geen parkeerplaats, geen gezellige terrasjes, geen cadaquésiaanse sfeer én geen hollanders…  het is er wel mooi, met een baai waarrond zonnige bergen liggen, maar er ontbreekt ook veel, en we zien er meer belgische nummerplaten dan nederlandse, alleen aan te raden dus om een beetje rust te vinden.  in de bergen ligt nog Sant Pere de Rodes, een zeer oud klooster, maar dat lijkt me wat te ver rijden.  aan de bungalow eten we weer een lekkere lunch terwijl we de buren zien verdwijnen in voorbijgeblazen stofwolken.  nog altijd teveel wind dus voor het strand, dan maar een beetje rusten en naar het zwembad voor een frisse en verfrissende plons.  we kleden ons mooi, want we gaan uit ten: paella in aquarius.  we vinden nog een vrije tafel voor vier en genieten van de paella (of spaghetti en pizza voor de kinderen).  wanneer we na het eten nog op het strand gaan is de wind nog altijd ongenadig hard, het uitzicht is wel prachtig.  na de minidisco gaan we nog even kijken of de volgende act zich al aan het klaarmaken is, want er staat circus op het programma, maar er is niks te zien dus is het bedtijd voor de kinderen en gaan wij ook vroeg slapen.

26/7: en staan we ook laat op, om negen uur.  er is nog altijd veel wind, maar we moeten/willen naar het strand.  het zand doet soms pijn, maar aan de waterkant en in het water is het super.  we keren pas terug voor onze favoriete lunch, nadat we uitgebreid gedoucht hebben op de camping.  we volgen de vaste planning:mamadoet een dutje en wij gaan zwemmen.  deze keer komtmamaook effe naar het zwembad en daarna gaan we op zoek naar een plaatsje dat vanaf de camping te voet te bereiken is.  dat was alleszins vroeger te doen, met jonge benen, voor alle zekerheid doen wij het met de auto.  we hadden op de kaart al gezien dat het in de buurt van Ruines d’Empuries zou kunnen zijn.  we vinden op de weg naar l’Escala het volgende dorp: Sant Martí d’Empuries.  het is inderdaad een dorpje dat in het geheugen blijft hangen, allemaal kleine oude huisjes gebouwd tegen een heuvel met bovenaan een oude kerk, een paar oude muren en een prachtig uitzicht van bovenaf op de baai van Roses (spreek uit als Rosas).  op een klein pleintje voor de kerk zijn er gezellige terrasjes om te eten en drinken.  Lore krijgt niet het juiste ijsje, maar voor de rest is het een perfecte uitstap.  bij onze terugkeer op de camping duiken we nog snel in het zwembad, zodat we lekker fris naar de overkant kunnen voor een pizza vegetal (mmm!) en curryworst.  gedurende de tijd dat we daar zitten is het een geloop aan alle kanten: links tegen de muur bekijken we een leger mieren dat over en weer gaat (en elkaar een kusje geeft telkens ze elkaar tegenkomen), over de rest van het terras lopen mensen af en aan om nog een plaatsje te vinden om te eten.  veel komen zonder resultaat, want er zijn maar 2 manieren om een plaats te krijgen: kom op tijd of reserveer (wij komen op tijd).  minidisco!  deze keer ook met Nils, die de dansjes al goed mee kan doen.  en bedtijd!

27/7: wind is wat gaan liggen, dus hop naar het strand, met de auto volgeladen.  we hebben van de eerste keer ingeschat dat het voor iedereen te ver is om te voet naar het strand te gaan, volgepakt als ezels, dus rijden we tot daar.  als we dan iets teveel meegenomen hebben, bijvoorbeeld een grote band die wegvliegt bij de eerste rukwind, dan kan dat snel terug in de auto.  de wind is aangenaam in het begin, rond de middag wakket hij weer aan tot een stevige bries.  het korte verhaal van de wind: ingeval het in België een zeer stevige wind zou zijn, waar alles wat los staat door meegevoerd wordt, dan kan je er zeker van zijn dat het nogal slecht weer is.  hier is er dan geen wolkje aan de lucht en is het 32 graden. het is echt ongelofelijk.  voor we starten met de lekkere lunch duiken we nog snel in het zwembad ter afkoeling.  de lekkere lunch, wat stelt dat nu voor?  ik geef een korte opsomming, maar eerst wil ik zeggen dat we het briljante idee hadden om een broodrooster mee te nemen.  thuis gebruiken we die nooit (maar wel een oventje) dus hebben we hem echt van onder het stof moeten halen.  maar op het terras van onze bungalow maken we er lekkere lunches mee: toast met zalm, ajuin en kruidenkaas; toast met tonijnsla; overschot van stokbrood met choco; croque mesjeu; toast met confituur; albondigas; tortilla; chorizo; sandwich met vleesje en kaas …  na de lunch zijn we nog effe in het zwembad gedoken (iemand nog geteld de hoeveelste keer?) en dan gaan we naar l’Escala, omdat dat nog op onze lijst staat en omdat er winkeltjes zijn, een lekker ijsje, een op één na lekkerste caipirinha op een zeer leuk terras waar we lekker tapa’s en pizza kunnen eten.  bovenstaande lijst zijn onze verwachtingen, gebaseerd op onze ervaring van vorig jaar, in het echt hebben we winkeltjes gezien en volgende items gekocht: een grappige handtas voormama, een waterspuitding voor Nils, een portemonneeke voor Lore en zonnecrème voor iedereen.  het ijsje was niet slecht, maar niet zo goed als in onze verwachtingen (alhoewel mijn cookie-ijsje me best wel smaakte).  het terrasje zag er super uit, met spierwitte zetels, maar de caipirinha was gemaakt door een amateur.  eten stond er niet meer op het menu …  we zouden natuurlijk gek zijn als we daar tijd aan zouden verliezen, dus gaan de kindjes een paar rondjes op het treintje (met mss toch een kleine noot van kritiek: er waren precies minder wagonnetjes dan vorig jaar) en dan gaan we naar Sant Martí om op een prachtig terras te eten, lekker en overdadig veel.  Lore kan nog een paar nummers van de minidisco meepikken en dan is iedereen moe genoeg om te gaan slapen.  wanneer we daar op het terras zitten zien we Tommeke en Tess nog, de wereld is klein.

28/7: ik superslecht geslapen!  ’s morgens tot een uur of drie aan het strand gelegen:  over golfjes springen, graven, lezen, …  in zwembad duiken, zalig fris!  De zee was warmer.  Naar bodega voor cava en fruit/groenten.  lekkere alioli gekocht!  kindjes en peter nu, 19 uur terug naar zwembad, veel te warm! straks bbq!  na de bbq, lekker als altijd, besluiten we om niet naar de minidisco te gaan, in plaats daarvan gaan we zwemmen in de zee bij zonsondergang.  de zee is even aangenaam als overdag en in de verte zien we nog watervliegtuigen die in de zee water komen halen om een (bos)brand te blussen (’s middags op het strand hadden we de enorme rookwolk al gezien).  wanneer we terug aan de bungalow zijn horen we de muziek van de minidisco en kunnen we dansen op het terras.

29/7: we staan op bij een bewolkte lucht, maar de temperatuur is hoog.  We moeten nog naar Figueres en besluiten dat het de beste dag is om dat te doen.  Na wat zoeken naar een parkeerplaats komen we terecht op een groenten- en fruitmarkt, meer dan limoenen voor de margarita hebben we niet nodig.  Figueres is een vrij grote stad met het museum van Dalí als belangrijke trekpleister.  Je kan er ook best naartoe als je wil winkelen, geen winkeltjes met toeristische prularia, maar echte winkels.  Veel stappen willen we echter niet doen, liever twee keer op een terrasje zitten, een paar winkeltjes (met twee t-shirts voor papa) en dan via een omweg naar de McDonalds.  Het lukt om er de juiste bestelling te krijgen en met een dikke buik keren we terug naar de camping.  Hoog tijd om te gaan zwemmen…  gisteren was er animatie aan het zwembad, met een reuzenglijbaan en dobberende speeltuigen, met aangepaste muziek.  Vandaag is het ietwat rustiger maar verre van koud.  Door de lunch bij McDonalds is onze normale gang van zaken een beetje door elkaar geschud maar we zijn snel weer bijgebeend.  Na het zwemmen keren we terug naar de bungalow voor een gezond stukje fruit en de kinderen spelen aan en in de bungalow.  Groot nieuws: Lore heeft daarnet voor het eerst een lengte gezwommen!  En terwijl we dat aan het thuisfront melden en bij de antwoorden (Super!  Proficiat!  Ik heb de gazet al gebeld!) te horen krijgen dat het geen goed weer s in België krijgen we zelf een regenbui op ons hoofd!  Waarna het direct meer dan 30 graden is.  De gebruikelijke lunch eten we nu tegen de avond en daarna gaan we eindelijk naar de Ché.  Voor diegene die niet meer weten waarom we daar naartoe willen: je kan er rustig zitten onder een geweven zeil, aan een tafeltje met een surfplank als zitbank, je kan aan alle kanten rondlopen over het strand (vooral voor de kinderen) én je vindt er de lekkerste caipirinha uit de verre omstreken.  Eens we daar zitten vragen we ons af waarom we er niet eerder naartoe gegaan zijn, al is het zelfs niet zo’n goed weer.  Richting l’Escala is het verschil tussen de bergen en de donkere lucht amper te onderscheiden, de bliksemflitsen schieten door de lucht.  Aan de andere kant zijn de bergen rond Roses nog verlicht door de zon.  Maar de kids amuseren zich op het strand en wij genieten van onze caipirinha.  Om de minidisco hoeven we ons geen zorgen te maken want het is de verkiezing van miss/mister amfora 2010, spijtig genoeg wisten we dat niet op tijd want anders hadden we zeker nog een derde caipirinha gedronken.

30/7: we blijven lang in ons bed liggen, wachtend op beter weer, maar de wolken blijven boven Sant Pere hangen.  We maken de keuze dat we vandaag naar Cadaqués gaan, de enige uitstap die we zeker nog willen maken.  Na een paar minuten weten we dat we de juiste keuze gemaakt hebben: de bergen waar we over moeten om naar Cadaqués te gaan baden in de zon!  En het wordt alleen maar beter, in Cadaqués is het prachtig weer en we kunnen genieten van een lekker terrasje, een paar leuke winkeltjes, zeer goede tapas, een plons in de baai (aan het casino deze keer) en een boottocht tot aan Cap de Creus en Port Lligat.  We zetten ons op een bank vooraan de boot, zodat we zeker een goed uitzicht hebben.  De eerste rechte lijn is tot aan Cap de Creus, tegen de wind in, waardoor we geregeld een koele plets zeewater over de boeg krijgen.  We amuseren ons natuurlijk rot, de kinderen gillen bij elke spat.  De tocht is de moeite waard met alle baaien en inhammen tussen Cap de Creus en Cadaqués, met in elke baai bootjes met zwemmende mensen.  We zien elke mogelijk mooi uitzicht voor we aankomen aan het strand.  De meerderheid kiest om terug te keren naar de camping voor onze dagelijkse duik in het zwembad en een ijsje.  We beperken het avondmaal tot een paar hapjes en blijven dan wat hangen aan de bungalow.  Lore verklaart dat ze geen zin heeft in minidisco, als alternatief zetten de kindjes zich op de eerste rij want de buurman van aan de overkant begint aan een spelletje badminton!  Gisteren speelde hij met zijn zoon en elke keer dat er iets mis ging gibberden en lachten de kinderen hardop.  De buurman is voldoende entertainer om er een schepje bovenop te doen.  Vandaag nodigt hij het meisje van naast de deur uit en de kindjes kunnen hun pret niet op, ze krijgen ook nog een ballon van hem (die van Nils ontploft twee keer).  Op het einde krijgt Lore de kans om een pluimpje te slaan met het buurmeisje, het duurt niet lang voor we beseffen dat we ons morgenvroeg ook een set badmintonraketten moeten aanschaffen…

31/7:
het verhaaltje van elke dag?  Bijna toch?  Het is bewolkt!  We kunnen dezelfde keuze maken als gisteren, de bergen over naar de zon, maar we besluiten om naar het strand te gaan, we kunnen nog weg als het bewolkt blijft.  Maar eerst de badmintonraketten kopen en eten.  Tegen de middag is het alweer volop zon, we blijven netjes op het strand tot na etenstijd, daarna gaan we nog sangria halen en gaan we kijken naar het kitesurfen, één of andere wedstrijd.  We gaan er niet zomaar naartoe, de Ché ligt mooi op de terugweg.  Terwijl we daar zitten, de kindjes amuseren zich rond het tentenkamp, wij nippen rustig van onze caipirinha, rest ons nog één belangrijke vraag: wat gaan we eten?  De menukaart van de Ché lijkt wel wat lekkere gerechten te bevatten, maat vermits er geen echte keuken is zou het lang kunnen duren.  Een betere optie is om een pizza te gaan eten aan de overkant.  Voor een keer reserveren we, dan kunnen we ’s boven op het terras zitten en dan hebben we op voorhand nog tijd voor (de opmerkzame lezer had al gemerkt wat er vandaag ontbrak) een frisse duik in het zwembad!  Na het eten maken we tijd voor de nieuwe hobby van Lore: badminton.  De kwaliteit van haar spel gaat met de dag vooruit, we halen nu al 20 achtereenvolgende slagen.  En dan zijn we moe genoeg om te gaan slapen.

1/8: stralend weer!  Zo snel mogelijk naar het strand!  We zijn niet de enigen met dat idee, kennelijk zijn er veel spanjaarden van Barcelona die naar het strand van Sant Pere komen in het weekend (tja, zoals de belgen naar het strand van Oostende gaan).  Veel volk dus en tussen dat volk nestelen we ons voor een paar uurtjes strandplezier.  Het beetje wind dient om de zon aangenaam te maken.  Op het strand staat ook een chiringuito (hiervoor tentenkamp of geweven zeil genoemd, enfin, een beetje zoals de Ché maar een beetje minder gezellig) waar we een cerveza en schweppes naranja kunnen halen.  Mama gaat rond de middag pistolekes maken, zodat we het nog wat langer kunnen uithouden.  Alvast tot we het tijd vinden om ons zanderig en zout lijf te verfrissen met een duik in het zwembad.  We nemen nog wat onderwaterfoto’s met ons toffe fototoestel en genieten van een ijsje.  Op de planning staat een BBQ, dus doen we een BBQ.  We nemen onze tijd voor de voorbereidingen, rustig de BBQ aansteken, groentjes snijden, een glaasje sangria drinken,… het buurmeisje duikt ook nog op zodat Lore nog een partijtje badminton kan spelen…  we proeven nog twee verschillende cava’s om zeker te zijn dat we de goede mee naar huis nemen en plots staat daar een hollander van schuin over de deur die ons komt vragen of we de BBQ wel in gang krijgen, anders heeft hij wel aanmaakblokjes.  Ik maak hem er op attent dat we klaar zijn om te beginnen bakken en dat hij gerust zijn vlees erbij op mag komen leggen.  Een seconde lang lijkt hij er nog over na te denken ook…  wij genieten nog van ons eten en gaan daarna nog genieten van een caipirinha in de Ché.  De bergen boven Roses worden opgeslokt door een wolk.  Morgen onze laatste dag met nog veel te doen, dus drinken we een stuk in ons oor en gaan op tijd slapen.

2/8: vroeg uit de veren voor deel één van onze planning, naar Cadaqués voor een handtas.  Het is maandagmorgen en dus ook markt in Cadaqués, die willen we ook wel ’s zien.  Het weer in de bergen ziet er niet zo goed uit en zelfs de baai aan El Port de la Selva is donker.  In Cadaqués zien we maar amper zon én de winkel van de handtas is gesloten!  Gelukkig is er vlakbij ons favoriete terrasje waar we gezellig zitten te drinken als de winkel toch open gaat!  Opdracht één gelukt en we besluiten terug te keren naar de camping voor onze favoriete lunch.  Het is ondertussen middag en wanneer we uit Cadaqués vertrekken, terwijl het ondertussen al regent, staat er in de richting van de parking een file die begint in de bergen, zo ver we kunnen zien.  Vorig jaar hadden we ook al ’s zo’n file gezien, maar deze keer is het heel erg: tientallen bochten lang zien we de file aanzwellen en wanneer we eindelijk het einde van de file voorbijrijden komen we nog tientallen auto’s tegen die maar op één bestemming terecht kunnen komen, de achterkant van de file.  De regen duurt tot achter de bergen, waar we Sant Pere in de zon zien liggen.  We hopen nog even op een namiddag met strandweer, maar het is al snel overal bewolkt en dat beperkt gelukkig onze keuzes (geen strand en geen Ché).  Vandaag moet alles ingepakt zijn én in de auto liggen, dus moeten we ons daar op concentreren tot we er echt geen zin meer in hebben en klaar zijn voor onze laatste frisse duik in het zwembad.  We maken weer een reeks leuke foto’s, aangevuld met leuke filmpjes, allemaal onder en boven water.  Toch een leuke feature om altijd onder water te kunnen met een fototoestel.  Wat rest ons nog?  Naar de keramiekwinkel voor de souvenirs, naar de bodega voor cava en sangria (waarmamaook nog een nieuwe mooie armband vindt) en dan moeten we nog beslissen waar we ons laatste avondmaal gaan nemen.  De shortlist is als volgt: Ché (wss niet snel genoeg), de overkant (snel, lekker, maar al genoeg geweest), Aquarius (lekkere paella, maar traag) en Sant Martí, wat als kader super is, de frietjes waren de lekkerste die we de hele vakantie gegeten hebben en het is dé ontdekking van de vakantie.  We gaan dus naar Sant Martí, iedereen blij en we zijn nog op tijd terug voor de minidisco.  Papa blijft aan de bungalow en pakt verder in (alles kan in de auto, ook de extra drank).  Tijd voor onze laatste nacht om fris te kunnen vertrekken naar huis…

3/8: weer vroeg wakker, klaarmaken, eten en uitchecken.  We rijden volgens plan rond 10 uur van de camping richting Argenton sur Creuse, waar we overnachten in de B&B van Edward en Malcolm.  Vorig jaar was het ons goed bevallen dat we halverwege de terugreis rustig konden eten en overnachten, de vakantie duurt dan precies een beetje langer.  Nadeel is dat de rit van ongeveer 1300 km dan twee dagen lang duurt.  Toulouse, Montauban, Limoges, Argentoen sur Creuse, dat zijn de tussenstappen met telkens een enorme afstand van soms bijna 300 km tussen twee.  Om half zes zijn we bij de B&B, waar Leo (de hond) nog altijd zijn rustige leventje leidt.  We spelen er badminton, babbelen er met engelsen, fransen en (jawel!) nederlanders en genieten er van een lekkere BBQ.  We slapen allen samen (wij vier toch).

4/8: en zijn om half negen ’s morgens klaar voor het ontbijt.  Aan tafel zit ook het franse koppel dat hier is voor een fietsocht.  Tijdens het gesprek na de BBQ heeft de franse man me nog goed voruit geholpen voor het vervolg van onze reis, want vandaag gaan we naar Parijs!  We vetrekken weer goed op tijd en op schema voor een tocht van bijna 300 km tot aan de Porte de Vincennes.  Ik moet zeggen dat ik liever niet met de auto in Parijs zou komen en zeker niet op de Périférique, maar het is de beste optie voor vandaag en de aanwijzingen zijn duidelijk: périférique tot aan Porte de Vincennes, brede boulevard tot aan Place de la Nation en daar parkeren.  ’t Valt allemaal wel mee tot ik de parkeergarage in wil rijden en ik zie dat de maximum hoogte 1 meter 90 is en de box staat nog op het dak!  Alles tesamen zijn we ongeveer 1 meter 88 en half hoog, de auto kan dus de rest van de dag staan.  Het eerste terras gebruiken we direct om een glaasje te drinken, in t-shirt en korte broek want het weer is best goed (zon, een paar wolkjes, 26 graden).  De belangrijkste bestemming kunnen we dus onmiddelijk doen, we nemen de metro naar Père Lachaise.  Voor ons is het een prettig weerzien met een prachtig stukje architectuur, verkleed als honderden graven.  Voor de kinderen is het compleet nieuw en we hopen dat ze de pracht een beetje kunnen waarderen, wat ze ook wel doen, zolang het niet té lang duurt.  Volgende etappe is de eiffeltoren! Mijn planning klopt niet helemaal doordat er werken op onze lijn zijn, maar zo hebben we de kans om een stuk van Parijs te zien met de bus.  We rijden een eind langs de Seine waarop de bateaubus mensen langs dezelfde route als onze bus vervoert (maar dan op het water, een tip voor de volgende keer: Notre Dame naar Musée d’Orsai).  En verder met de trein naar Champs de Mars/Tour Eiffel.  We stappen een straat in vóór de Eiffeltoren, zo kan je opeens de toren zien in een klein straatje tussen de gebouwen in (ook leuk voor foto’s).  De kinderen lijken op het eerste zicht niet onder de indruk, we gaan dan maa eerst een glaasje wijn drinken op een terras, besluiten daar dan ook ons avondmaal te eten en gaan dan de eiffeltoren van dichtbij bekijken.  We laten ons nog vier miniaturen aansmeren (ocharme 1 EUR voor de vier) en eten een barbe-à-papa.  Om de reis compleet te maken gaan we nog naar het plein van de Notre Dame in de hoop van er wat artiesten en jongleurs aan het werk te zien.  Het is wat vroeg voor de vuur- en lichtacrobaten, dus moeten we et stellen met één jongeman die iets doet met doorschijnende ballen (bij momenten leuk om te zien).  We zouden nu graag naar ons hotelletje gaan, op wandelafstand van de Seine, maar we zijn hier maar voor één dag en we moeten nog drie veschillende metro’s nemen om aan de auto te geraken.  De kindjes zouden liefst ter plekke in slaap vallen, toch gaan we nog een café binnen zodat we de laatste sanitaire problemen kunnen oplossen.  We lópen trouwens het café binnen want er valt een plensbui uit de parijse lucht.  En dan rijden we de parking uit in de richting van België.  De laatste paar honderd kilometer gaan langzaam voorbij door de vermoeidheid, regenbuien en het besef dat de vakantie voorbij is.  Het was een lange lijst van leuke momenten: het zicht op Sant Pere als we na een jaar het dorp binnenrijden, de minidisco waar we weer leuke nieuwe liedjes leren kennen (inclusief danspasjes) waar we anders ver weg van zouden blijven, het zwembad op een minuut of 72 passen afstand, de lekkere pizza vegetal aan de overkant, de beste caipirinha in een ongelooflijke omgeving, zwemmen in de baai van Cadaqués, bevroren margarita aan onze bungalow, de eenvoudige maar lekkere lunches op ons terras, de superlekkere sangria, dezelfde BBQ als thuis maar net iets lekkerder, Sant Martí, het uitzich op de bergen in de baai van Roses, het koele zeewater dat over de boeg van de boot spat, meneer Rijk die badminton speelt, onderwaterfoto’s en de stop in Parijs op de terugweg…

Waren er dan geen tegenvallers?  Tja, de Ché heeft geen wc en we hebben echt onze portie hollanders gehad.

Gaan we volgend aar terug?  Wie zal het zeggen en welk alternatief is er waarvan we zeker zijn dat het even goed is.  In ieder geval zullen we op 1 november al een beslissing moeten nemen, want vanaf dan kunnen we boeken!

Opvallend goede ideeën:

– de box bovenop de auto, anders hadden we zeker plaats tekort gehad.

– de broodrooster, al hebben we hem daar bij het vuil achtergelaten omdat we hem thuis niet gebruiken.

– Sant Martí, dat nog geen Cadaqués is, maar de op één na favoriete plek en makkelijk bereikbaar.

– Parijs op de terugweg, voor de eerste keer met de kinderen, zo weten we ook dat we de volgende keer weer alleen gaan.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *