18/7: sinds vorige vrijdag zitten we te wachten en af te tellen tot het moment dat we eindelijk kunnen vertrekken richting Spanje.  Omstreeks kwart voor zes in de vroege avond starten we de auto en rijden naar Sant Pere Pescador.

19/7: als we aan dit tempo verder rijden zijn we om 5u31 op de camping, nadien gaat de teller altijd maar de hoogte in tot we aankomen om 9u.  In die tijdspanne hebben we verschillende “aires” gezien omdat eerst Nils moest kotsen, dan Lore en dan weer Nils.  De laatste 200km hebben we in de gietende regen afgelegd, maar wanneer we bij de camping zijn breekt de zon door.  Op zon zijn we voorbereid en het duurt niet lang vooraleer we in het zwembad belanden (met de aangepaste kleding).

Tot zover alles goed, al hadden we ons zorgen gemaakt wat we moesten doen als het slecht weer zou zijn, vermits we compleet vergeten zijn om regenjassen, warme kleren, enzovooort mee te nemen.  Dan barst opeens de hel los: regen valt met bakken uit de hemel, bliksemschichten schieten van links naar rechts en van boven naar onder, onze bungalow spoelt weg van plaats 28 naar plaats 49 (dus dichter tegen het strand), mensen in mutsen en sjalen lopen gillend heen en weer, kortom waar we niet op voorbereid waren gebeurt echt: het regent en het is behoorlijk koud (als referentie kunnen we aangeven dat het zo’n weer is als in België).  Gelukkig zitten we dan al een tijd in onze bungalow (sinds een uur of twaalf, historisch vroeg dus) met voldoende eten en drinken, zoals cava en sangria.  Tegen etenstijd is het trouwens opgeklaard en kunnen we naar ons favoriete restaurant, aan de overkant.  De pizza vegetal is nog lekkerder en luchtiger dan in onze herinneringen, de bediening is snel en vriendelijk (zelfs al is het er zeer druk) en ook voor de kinderen is alles naar wens.  We besluiten de avond rustig op ons terras, met gekruiste vingers dat het onze eerste en enige regendag van de vakantie is.

20/7: wakker worden met een stralende zon na een verkwikkende nachtrust.  Als we dan toch een puntje van kritiek moeten geven, dan is het dat het onderlaken te klein is het punt.  Het grootste deel van de nacht hebben we ongemakkelijk op een blote matras gelegen, daar moeten we iets aan doen (het aan de receptie melden bijvoorbeeld).

In sant pere is het markt en daar willen we wel naartoe, eventueel op zoek naar een nieuw onderlaken (dat we later in Steenokkerzeel nog kunnen gebruiken), en eventueel een pet of hoedje voor Lore.

Na de vele kraampjes met kleding maar geen laken en een vlechtje in plaats van een pet voor Lore nemen we plaats op hét terras op hét plein van Sant Pere voor niets meer of minder dan een drankje en rust.  We testen er ook een paar leuke mogelijkheden van ons fototoestel en kopen op hetzelfde plein een nieuwe strandzak.  Na het eten duiken we in het zwembad en komen om op adem aan de Ché voor de lekkerste caïpirinha in het leukste decor.  De kindjes spelen liever op het strand, wat uiteraard geen probleem is aan de Ché.

Terug aan de bungalow proeven we de tweede fles cava rosat: de Perelada haalt het tot nu toe van de Mas Guso (volgende fles pas op 22/7 wegens gekocht voor een verjaardag).  Als extra tijdverdrijf doen we een klein playback optreden, gisteren hadden we een shuffle om ons op te warmen, vandaag doen we iets op Walk van de Foo Fighters.

En dan is het tijd voor onze eerste BBQ, wat meteen goed lukt vermits er voldoende wind is.  En dan meteen ook de volgende activiteit van elk jaar: de minidisco!  Vol verwachting schuiven we aan om nieuwe liedjes en dansjes te leren kennen, maar de oogst is dit jaar pover, met slechte imitaties van vorig jaar en slappe nieuwkomers.  We hopen nog op beter.

Dé nieuwe activiteit, vooral voor ’s avonds (maar kan ook overdag) is sjitetten (of shit-headen), een leuk kaartspelletje waarmee we de avond kunnen vullen terwijl we aan het drinken zijn.

21/7: vroeg opstaan hoeft hier niet, lekker ontbijten wel met vers gebakken pistolets uit de supermercat.  Daarna kunnen we ’s gaan kijken hoe het gaat op het strand.  Best goed, zo blijkt: namaaksurfen op de opblaasbare planken, zandkasteeltjes maken of zonnen, het kan allemaal.  Tot het na de middag toch een beetje koud wordt door de wind.  Waarna we ons goed nat maken in het zwembad.  Later, na de spelletjes aan de bungalow, proberen we of er betere liedjes zijn bij de minidisco, maar Lore heeft zelfs geen zin om te proberen en na een cerveza keren we terug om te slapen.

22/7: nog een jaarlijks weerkerend fenomeen: er is er één jarig, hoera, hoera!  En elk jaar willen we er een speciale dag van maken, dus dit jaar hebben we geen kadootjes gekocht (dan kunnen we daar al niks fout mee doen).  Dan is het weer nog belangrijk en dat ziet er niet al te best uit, wolken zover het oog reikt, maar we zijn vol hoop dat het zal beteren.  De bestemming is al lang gekozen: Cadaqués om rond te hangen (il y’a un U dans Cadaqués?) en Port Lligat om te gaan zwemmen.  Ingeval we te zeer in detail zouden treden om te beschrijven hoe leuk deze uitstap wel is zou iedereen die er niet bij was wenend in een hoekje gaan zitten, dus houden we het bij een synopsis: enige tijd op ons favoriete terras in een stralend zonnetje, tapas gaan eten in ons favoriete restaurant, een lekker ijsje gaan eten, gaan zwemmen in Port Lligat, tussendoor nog wat winkelen op zoek naar een verjaardagskado (dat worden 2 halssnoeren).  We keren op tijd terug naar de camping om ons rustig klaar te maken voor het avondeten.  Uit de verschillende opties kiezen we voor de makkelijkste (en met zekerheid de lekkerste), een pizza vegetal aan de overkant.  Waarna we zelf nog een minidisco doen aan de bungalow en ons tegoed doen aan onze favoriete margarita.  De jarige kan beamen dat het een geslaagde dag was…

23/7: tijd voor een rustige dag met een uitgebreid ontbijt en veel zwembad.  We ontdekken dat Nils geen zwemband of bandjes meer nodig heeft (tenminste in het zwembad waar we het meeste zitten, we gooien hem nog niet in het diep), alleen een duikbril en een zwembroek.

Onze tweede BBQ is zoals verwacht weer lekker en we proberen nog ’s een minidisco (eigenlijk zijn we naar de speelhal geweest om krabben te meppen, maar we doen van ver ook even mee met de bekende nummers).  Slaapwel…

24/7: sommige dagen zijn zo makkelijk:pistoleetje of croissantje (eventueel met chocolade), naar het strand tot de wolken ons wegjagen, lekker eten en zonnen aan de bungalow, zwemmen tot de wolken ons wegjagen, naar de bodega voor een paar flessen cava en een nieuwe handtas, naar Sant Marti om te eten en dan naar bed…

Of we volgende keer nog ’s naar Sant Marti gaan om te eten staat nog ter discussie.  Het verhaal gaat als volgt: uit gewoonte gaan we op ons terrasje zitten, vooral omdat het ze gezellig is en het eten redelijk.  Maar deze keer moeten we lang wachten om alleen al de menu’s te krijgen.  Die zijn niet meer hetzelfde als de vorige keer en de maaltijd die ik al in gedachte had, huevos fritas, staat er niet meer bij.  Ik kies dan maar voor patatas bravas en croquetas con jabugo.  Nils eet graag de spaghetti van het kindermenu, die hier geserveerd wordt met frietjes, die zit dus goed.  Lore lust niks maar we overtuigen haar om vleeskroketten met frietjes te nemen, vooral omdat ze wel bitterballen lust en eigenlijk gewoon frietjes wil.  Mama lief zoekt er een pizza uit, dat moet ook wel lukken want het restaurant heet pizzeria.

Mijn patatas en croquetas zijn er snel na onze drank (alhoewel de ice tea kennelijk op is en ik me tevreden moet stellen met sprite), op het eerste zicht niet veel om als maaltijd te dienen, maar ik ben hier nog nooit met honger vertrokken.  Het eten van de kindjes is er ook snel: voor Nils een groot bord met spaghetti en frietjes, voor Lore een groot bord met vleeskroketten (die eigenlijk hetzelfde zijn als mijn croquetas de abuela con jabugo, vrij vertaald als kroketjes op grootmoeders wijze met ham uit Jabugo) plus frietjes én een portie spaghetti.  Eten genoeg dus en alhoewel Lore de vleeskroketten niet lust is alles eigenlijk lekker, en er is zeker genoeg.  Alleen beginnen we na een half uur te vermoeden dat ze de pizza vergeten zijn, wij hebben allemaal in ieder geval onze buikjes al vol.  Nog ‘s 5 à 10 minuten later is hij er dan toch, hij ziet er lekker uit en smaakt nog beter.

De kindjes willen nog graag een ijsje naar keuze maar moeten zich tevreden stellen met 2 bolletjes vanille die bij het menu hoort (daar zou ik tevreden mee zijn).  Einde verhaal en tijd voor een conclusie: het eten is best lekker, zeker voor de prijs, en als we volgende keer alleen patatas bravas nemen heb ik nog meer dan voldoende gegeten.  De bediening kan best wat sneller met de menu’s, de pizza en de rekening, maar voor sfeer geven we een 9.

25/7: ergens op de planning stond een uitstap naar Tossa de Mar, vorig jaar hadden we dat niet gedaan omdat het toch meer dan een uur rijden is.  Het weer is vandaag niet zo goed met de nodige wolken en een spatje regen.  Toch nemen we onze zwemspullen mee (niet alles van de eerste keer, we maken een toertje op de camping voor onze zwembroeken/bikini’s) want we willen genieten van strand en zee.  De rit is inderdaad lang maar het is volop zon in Tossa.  Op zoek naar de juiste plaats en parking raken we nog verdwaald in de kleine winkelstraatjes, achter de wagen van een bierleverancier, daarna moeten we nog lang wachten tot er een parkeerplaats vrij komt, maar dan staan we vlakbij het strand en kan de dag beginnen.

Tossa is natuurlijk wel een bijzondere plaats met een oud stadsgedeelte met omwallingen en torens, dat alles zie je vanop het strand.  Om het niet té aantrekkelijk te maken is het strand niet van zand maar van ppiepkleine steentjes.  In het begin denk je “dat doet wel een beetje pijn aan de voeten”, op het einde van de dag denk je “auw, auw, auw”.  Op het strand liggen doet natuurlijk geen pijn en we hebben een heerlijk stralende zon, en in de zee kan je al niet meer staan wanneer je twee meter van het strand weg bent.  We blijven op het strand tot we honger krijgen (we hebben de lunch overgeslagen) en wandelen richting het kasteel, daar kan je naast de omwalling eten in één van de gezellige restaurants.  We kiezen voor eentje waar de paella goed lijkt en waar ze een kindermenu hebben.  De mensen zijn er ook nog heel vriendelijk, het eten van de kindjes komt snel (zoals ze zelf voorgesteld hebben) en de frietjes zijn er lekker, zelf gemaakt lijkt het wel.  De paella is ook zeer lekker, de kindjes mogen hun dessert van op een ander op het terras eten en wij doen ons nog tegoed aan een lekkere crema catalana.  Dan beklimmen we de trappen naar de wallen en we blijven wandelen totdat we alles gezien hebben, even onderbroken door een bezoek aan een winkeltje waar we een decoratieve salamander en een metalen reclamebord vinden voor op ons terras in Steenokkerzeel.  Vanop het strand leek de klim naar boven een onmogelijke opdracht, nochtans langs een keurige asfaltweg, maar doordat de kindjes willen blijven stappen op de wallen hebben we toch alles kunnen zien.

En dan kunnen we de weg naar de camping aanvatten zodat we terug zijn als het bedtijd is.

26/7: bewolkt maar windstil en warm, dus trekken we op ons gemak naar het strand.  Vorig jaar reden we met de auto naar het strand omdat het te voet een hele tocht was met alle rommel die we meenamen, nu zitten we met de bungalow wat dichter tegen het strand en zijn de kindjes weer wat flinker.  Na een paar minuten zijn we dus op het strand waar er zeer weinig volk ligt, plaats genoeg dus.  En het water is kalm en heel helder, aangenaam om in rond te hangen.  Even na 12 uur zien we op geringe afstand een donkerzwarte wolk naderen en we blijven die liever voor.  We wandelen nog rustig terug en gaan douchen terwijl het eerste buitje losbreekt.  Hierna nemen we een regenpauze tot…

27/7: we naar Cadaqués vertrekken voor de markt.  Vroeg opstaan dus omdat we er willen zijn vóór het file is bij het binnenrijden.  Pas wanneer we langs Sant Pere rijden valt onze frank dat het ’s woensdags markt is in Sant Pere en niet in Cadaqués.  We twijfelen nog even om onze plannen aan te passen, maar we besluiten dat Cadaqués altijd een goede keuze is.  En inderdaad, het weer gaat de goede kant op, we besteden de voormiddag aan winkelen en een terrasje (we zijn naar de baai gelopen via een andere vlakke weg dan die we meestal doen, dus komen we nu uit naast het casino en drinken we op een aander terras), ’s middags gaan we eten in onze gebruikelijke tapasbar (al hebben we getwijfeld) en daarna zetten we ons aan het strand van de baai met uitizcht op de kerk.  Hoe leuk is het weer om hier te kunnen zwemmen met een supermooi uitzicht.  We eten ook een ijsje op het strand en voor we terug naar Sant Pere rijden genieten we nog van een drankje en caseras op ons gebruikelijke terras.

Gisteren was het nog ’s tijd om aan de overkant te gaan eten, dus houden we het vandaag simpel en eten we aan onze bungalow na weeral een geslaagde dag.

28/7: geen zorgen om het weer, we kunnen naar het strand.  Het water is weer heel helder en wanneer je door het ondiepe water stapt komen er vissen van onder het zand, soms zwemmen ze zelfs in een schooltje.  Hiermee kunnen we weer ons onderwaterfototoestel testen. Nils en Lore beginnen het spelletje met de palletjes onder de knie te krijgen en we zien 2 sharpei’s zwemmen (ze moeten wel in het water gedragen worden).  Na de middag duiken we in het zwembad met voor de eerste keer water met een aangename temperatuur, waar we spelen met de vis en de bal.  Terug aan de bungalow wachten we de tijd tot aan de BBQ af met sjitetten.  BBQ = zeer lekker.  We spoelen de maaltijd weg met sangria en we blijven spoelen tot het bedtijd is.

29/7: een beetje een bewolkt begin van de dag, dus vertrekken we op een uitstapje naar Bisbal, het centrum van de keramiek, omdat we nog ’s een marktje willen doen en omdat we aan Bart van de Caramba willen vertellen dat we er geweest zijn.  Na om en bij een half uur rijden we binnen via een straat met aan beide kanten keramiekwinkeltjes, hier moeten we straks zeker ’s gaan kijken.  Het marktje vinden we snel, een parkeerplaats relatief snel en we zitten redelijk snel op een terrasje.  Safraan vinden we niet, mooie grote pistachenoten wel.

De keramiekwinkeltjes bieden wat we zoeken: een metalen reclamebord, keramiek huisnummers als kado, een pot als assenbak.  En dan blijven we zoeken naar een keramiek bord met salamanders, in Cadaqués hebben we het gezien, maar het was er te duur voor onze portemonnee.  De winkeltjes die we bezoeken stallen vooral de ouderwetse pottekes uit die we overal al gezien hebben en elk volgend winkeltje doet ons vermoeden dat het een hopeloze zoektocht is, maar bij het laatste winkeltje vinden we exact wat we zoeken, aan een aanvaardbare prijs en verkocht door een vriendelijke meneer die er ook nog ’s het verhaal bij doet (in het spaans) van hoe zo’n bord gemaakt wordt.

Hierna kunnen we best terugkeren naar Sant Pere voor de kindjes hun ijsjes en tapas voor ons.  Op het pleintje in Sant Pere vinden we ook eindelijk albondigas, geen slechte, maar nog ver van wat we zoeken.

Het zwembad is weer goed op temperatuur en we besluiten om nog ’s een keer te gaan eten aan de overkant (we zouden voor de patatas bravas van Las Palmeras gaan, maar dat zal voor volgend jaar zijn).  De pizza vegetal is weer de zon in ons bord en we fantaseren al dat we die thuis zelf kunnen maken.

Iedereen is moe en we gaan op tijd slapen.

Kleine nota: het dagboekje wordt altijd met een beetje vertraging ingevuld en zo merk ik dus bij het opschrijven van de datum 28/7 dat ik vergeten ben om mijn zusje een gelukkige verjaardag te wensen.  Snel doe ik het dan toch een dag te laat.

30/7: de dagen snellen voorbij en het einde van de vakantie komt heel snel dichterbij.  We moeten dus van elke minuut het beste maken en profiteren van elke minuut zon.  Als het dan bewolkt is besluiten we om zo snel mogelijk een zonniger oord op te zoeken, in casu Cadaqués.  Ik hoor de mensen al denken: weeral Cadaqués, maar beschouw het maar als de plaats waar we echt op vakantie zijn, en dat we overnachten in Sant Pere.  In ieder geval wordt het weer beter met elke kilometer dat we dichterbij komen.  De leuke rit door de bergen met de ontelbare bochten begint familiair aan te voelen, de voorgangers op de weg bepalen de snelheid van de rit.

Het uitzicht wanneer je Cadaqués ziet vanuit de bergen is elke keer weer voortreffelijk en zelfs al kan je best mooie foto’s nemen, het zal nooit hetzelfde zijn als in levende lijve.  We zijn ook nog altijd op zoek naar een wilde kaktus om een stuk af te snijden om mee naar huis te nemen, dus speuren we langs de weg alle hoeken en kanten af: waar kunnen we het best stoppen om aan een mooi stuk te geraken?

De rit bezorgt ons elke keer dorst, zodat we niet anders kunnen dan zo snel mogelijk op een gezellig terrasje te genieten van een drankje, al laat de bediening deze keer te wensen over.  Maar niet gtreurd, aan de overkant van de straat wacht een strandje, badend in de zon en een heerlijke baai om in af te koelen.  Zwemmen,drogen, met de palletjes spelen, weer zwemmen, in het zand spelen, steentjes zoeken, waar moet een mens zich anders mee bezig houden alvorens hij honger krijgt?  Een eetgelegenheid zoeken we op een plaats waar vorig jaar alleen voetgangers waren, nu staan er terrasjes.  Die zitten helaas vol, dus moeten we plaatsnemen op lage stoeltjes op lage stoeltjes voor tapas en sangria.  En dan gaan we voor een ritje dat Lore 6 jaar geleden heeft mogen meemaken: de Cadaqués Express!  Een leuke manier om de omgeving van Cadaqués op een relatief rustige manier te bekijken.  We speuren ook weer naar de beste stukken kaktus en lijken die ook gevonden te hebben dichtbij de parking.  Ik heb alles mee, stevige werkhandschoenen en een mes.  We gebruiken de zak van de strandspeeltjes om de buit in op te bergen en dan kunnen we op kaktusjacht.

We moeten eerst nog voorbij de politie aan het rondpunt, die staat daar elke dag, daarom heb ik een paar schepjes en potjes in de zak laten steken zodat we niet opvallen.  Dan moeten we tot aan de andere kant van het rondpunt, wat eigenlijk meer een soort ovaal is, in ieder geval behoorlijk groot, dat wil zeggen dat we een paar keer de straat over moeten steken, tussen alle verkeer.  Dan zijn we dicht bij ons doel, alleen nog de vervallen stenen op klauteren… en dan komen we in het walhalla van de kaktus, zo enorm veel en groot!  En uit het zicht van de politie!

Ik haal mijn gerief boven (mes en handschoenen dus) en snij naar believen een mooie keuze aan stukken.  Dan gaan we terug naar de auto (vervallen trappen af, door het verkeer op het rondpunt, voorbij de politieagent) waar ik vaststel dat mijn vingers vol stekels zitten, dus zal ik op de camping even de pincet moeten gebruiken.

In Sant Pere is het ondertussen ook stralend weer, perfect om in de Ché een paar caïpirinha’s te drinken, tot het weer tijd is om te gaan slapen.

31/7: ’t is weer bewolkt des morgens, we zouden dus over de bergen kunnen rijden op zoek naar goed weer, maar ik ben ervan overtuigd dat het snel beter zal worden, een beetje geduld moet volstaan.  De paar uurtjes die ons scheiden van het strand vullen we op met het zoeken naar kadootjes, zoals wel vaker bij Ceramiqes Neus.  We kiezen enige van de mooiere keramieken en gaan een terrasje doen in Sant Pere, niet op ons pleintje maar naast de kerk (we gaan er niet binnen want er is een mis gaande, en we zullen er allicht niks kunnen bestellen). Bij een bakkertje kopen we wat zoetigheden die als middagmaal dienen.

En dan is de zon er en is het tijd voor het strand.  De paar wolkjes die er nog hangen worden snel weggeblazen door de wind en de windvliegers duiken overal op.  Wij gaan de onze ook halen en na een uurtje hebben we spijt dat we niet eerder op het idee gekomen zijn want het is wel een leuk tijdverdrijf.

We duiken nog in het zwembad en dan moeten we kiezen wat we gaan eten, dat wordt Sant Marti, gewoontegetrouw op hetzelfde terras met deze keer een snelle en goede service (al brengen ze foute ijsjes, maar dat wordt rechtgezet).  Lore neemt deze keer ’s een hamburger, die eveneens met frietjes én spaghetti opgediend wordt.

Ik ga daarna nog even naar het strand met de kindjes om te vliegeren, maar de wind draait terwijl we er staan en alleen de dinovlieger van Nils blijft in de lucht.

1/8: de laatste volledige dag, dus alles inpakken en in de auto zetten zodat we morgen op tijd kunnen vertrekken.  Maar eerst de geplande uitstap naar de markt in Cadaqués, waar we nog de laatste boodschappen moeten vinden: look en safraan.  We nemen ook ons zwemgerief mee want we willen nog een laatste keer zwemmen in de baai, portdoguer om juist te zijn.  De zon en de uitzichten laten ons niet in de steek en we vinden een nieuw terrasje met tapas, plus een terrasje met ijsjes een paar stappen verder.  Tot ons spijt is er ook een tijd van gaan en rijden we voor de laatste keer (deze vakantie) door de bergen richting Sant Pere.

Op de camping besteden we nog een uur aan inpakken en duiken weer het zwembad in (met het fototoestel).  En dan weer inpakken en een laatste keer naar de overkant voor onze favoriete maaltijd.  Blijft er ons alleen nog optijd gaan slapen om morgen goed uitgeslapen te zijn voor onze volgende etappe.

2/8: dat goed uitgeslapen is nogal onhaalbaar natuurlijk, teveel stress om goed in slaap te geraken.  Om 10 uur zijn we klaar om de camping te verlaten, dat is volgens de regels en min of meer volgens onze verwachtingen.  De bungalow is snel geïnspecteerd en goedgekeurd (wat belangrijk is om de 100 EUR waarborg terug te krijgen) en we kunnen snel een tussenstop maken bij het bakkertje in het dorp om eten voor onderweg in te slaan.

Het vervolg van onze opdracht is niet min: de hele dag rijden om tegen de avond in onze Campanile in Parijs te zijn.  De rit verloopt vlot via het viaduct van Millau (ook even achterom kijken voor een mooi zicht op de brug) hoewel er bij momenten heel veel bochten in het parcours zijn.  We beperken het aantal tussenstops en zo rijden we vóór 8 uur al op de périférique (de GPS laat me nog even in de steek om de exacte locatie van het hotel te vinden).  We kunnen dineren in het hotel zelf, al moeten we dat best snel vergeten wegens gebrek aan kwaliteit, maar het is wel handig dat we niet op zoek moeten gaan.  En dan gaan we lekker slapen in een ruime kamer met 4 bedden.

3/8: we worden wakker in Parijs, vlak naast de Seine.  Het ontbijt is wel van goede kwaliteit (en kwantiteit), de rekening is heel schappelijk en we mogen de auto op hun parking laten staan.  Ik vraag voor alle zekerheid nog de juiste weg naar de dichtsbijzijnde metro en dan zijn we klaar voor ons dagje Parijs.

We vinden die eerste metro bijna (hoe moeilijk kan dat nu zijn), maar we hebben wel hulp nodig van een vriendelijke dame die ons vraagt wat we zoeken.  Met die info kunnen we wel een andere dame helpen die ook de ingang van de metro niet vindt.

Eerste etappe: Père Lachaise, of toch al een terrasje tegenover de ingang.  Dan wandelen we langs de grafstenen die vaak monumenten lijken en waarop de vreemdste namen staan, soms zelfs toepasselijk: Dumesnils (doemme Nils) en famille Adam (met de jaarlijkse foto), maar ook famille Bastard David.

We verlaten Père Lachaise om eten te halen, zodat we kunnen picknicken tussen de graven.  Waarna we onze tocht op zoek naar gekke namen en mooie foto’s verderzetten. Had ik al vermeld dat we natuurlijk ook het graf van Jim Morisson bezoeken, waar de kindjes een bloemetje op het graf gaan leggen (ik moet ze dan wel over de nadarafsluiting tillen).

Tweede etappe: de eiffeltoren.  De makkelijkste weg (of de snelste) zal waarschijnlijk de metro zijn, maar dan zien we vooral de onderkant van Parijs en we kunnen ook met de bus van de ene terminus naar de andere, dwars door Parijs.  Naast kleine straatjes en bekende boulevards rijden we ook over het plein van het Louvre en langs de Seine voorbij Musée d’Orsay tot aan de Champs de Mars.  We hebben er wel bijna een uur tijd voor nodig.

Champs de Mars is de uitgelezen plek om foto’s te nemen van de eiffeltoren die maar zo groot is als jezelf.  Je vindt er ook tientallen verkopers van eiffeltorens in pocket- en sleutelhangerformaat die kennelijk niet helemaal legaal werken: op een ogenblik zien we een troep van die mannen langs ons weglopen van de eiffeltoren en ik denk nog: hé wat gebeurt er nu?  Dan zie ik in de verte 2 politiemannen over het gras in onze richting stappen, op hun gemak maar voldoende om een bende eiffeltorentjesverkopers op de vlucht te jagen.

Onder de eiffeltoren eten we een ijsje en dan nemen we de batobus richting Notre-Dame en dergelijke.  De formule van de batobus is een hop on – hop off: je betaalt een bedrag en mag dan de ganse dag op en af de boot.  Spijtig genoeg is het al laat op de dag en geraken we maar 2 haltes verder vooraleer we eraf willen om iets te gaan drinken.  En gaan eten, wat we in het midden van een straat in het Quartier Latin doen (tja, het tafeltje stond gewoon in het midden van de straat).

Veel meer moeten we niet doen behalve demetro nemen naar het hotel waar op de parking onze auto staat te wachten voor de laatste rit van de vakantie, plusminus 300km van Parijs naar de Dijkstraat.

Ons huisje staat er nog en we slapen lekker in ons eigen bedje.  Maar de vakantie zit er echt op, nog een paar festivals en ook de zomer is zowat op zijn einde.

Conclusie iemand?  Het weer was niet zo goed als vorige keren, maar veel beter dan in België.  De bungalow was iets ruimer dan die van de afgelopen 2 jaar, op de plaats waar we vorig jaar zaten staan nu gloednieuwe bungalows (zeer chique, zo te zien, maar heel wat duurder dan de andere – nog een nota: doordat ons terras dit jaar aan de zijkant van de bungalow zat hadden we heel weinig contact met de buren, de bungalow van vorig jaar was veel beter wat dat betreft).  Het eten viel weer heel goed mee, het drinken nog beter.  Aan de hollanders hebben we ons niet gestoord, we hadden er dan ook maar weinig contact mee (net zoals met de andere gemmenschappen).  Aan plezier zeker geen tekort en zelfs de terugkeer viel goed mee met een fantastische dag Parijs.  En volgend jaar?  De beslissing valt al binnen een paar maanden…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *